Eind jaren zeventig maakte Nick Lowe briljante pop onder de noemer Pure Pop For Now People. Doet ie nog, al is het tempo van de songs flink gedaald.

door Theo Hakkert

In den beginne was in 1977 alles punk. Maar het was gewoon het zoveelste genre.
Nick Lowe produceerde The Damned - pure punk.
Maar hij was verantwoordelijk voor allerlei soorten muziek. Lowe produceerde ook Elvis Costello. De bebrilde Costello was toen al onplaatsbaar. 'Kantoorpunk' werd gezegd. Deze Elvis droeg een zware zwarte bril. Dezelfde soort die nu zo hip is - en nu gedragen wordt door Nick Lowe.

Nick Lowe maakte zelf muziek die vooral aansloot bij de rijke Engelse traditie van pop en pubrock, hij zat in Brinsley Schwarz. 'Jesus Of Cool' heette zijn eerste elpee, in landen waar dat mocht.
'I love the sound of breaking glass', veel beter werden singles toen niet.

Anno 2011 is Lowe 62. Menig mijlpaatje is hij voorbij. 'The beast in me' uitgevoerd horen worden door Johnny Cash lijkt me er een.

Hij is crooner nu. Met nog steeds dat lijntje naar de traditie van pop en pub. De elf tracks op The Old Magic is het soort muziek dat je in een loungebar zou willen horen. Met Lowe's bandje, met o.a. Geraint Watkins en Steve Donnelly.

Negen eigen songs die rechtstreeks naar The Great English Songbook doorgaan (waarvan één geschreven met Watkins) en twee covers: 'Shame on the rain' van Tom T. Hall en 'Poisoned rose' van Costello, een vilein bluesje over een relatie met drank als derde partner.

Zestigers cocktail-pop, maar van hoog kaliber. Mooi oud worden, heet dat.