Phil Collins vervult zijn eigen droom. Hij maakt een cd met covers van de soulhits waar hij mee opgroeide. Hij presenteerde de cd Going Back in New York. TwenteUITdekunst was erbij.

door Theo Hakkert

Ooit zou het ervan komen. Phil Collins (59) moest en zou een album maken met covers van de liedjes die in zijn jeugd op de radio waren. De liedjes die hij na school mee-drumde. Ooit is nu.

Op de cd 'Going Back', die 10 september uitkomt, heeft Collins achttien soulhits opgenomen uit de jaren zestig. In zijn vormende jaren luisterde de Engelse zanger, die later honderd miljoen platen zou verkopen (en nog eens 150 miljoen met de band Genesis), naar The Supremes, Smokey Robinson, Stevie Wonder, Temptations en Martha Reeves & the Vandella's.

Op de hoes zit knaapje Phil met stropdas en de haren losjes in een scheiding achter zijn eerste drumstel. 'Going to a go-go'!

Deze strakke, zwarte dansmuziek lijkt ver weg te staan van de blanke symfonische rock van Genesis, maar helemaal als een verrassing komt de keuze voor dit repertoire niet. Was Collins' grootste hit na 'In the air tonight' immers niet de Supremes-cover 'You can't hurry love'? Een wereldwijde nummer 1 van begin 1983.

Interviews gaf Collins rond 'Going Back' alleen aan een Engelse krant. Wel liet hij via de platenmaatschappij weten dat hij 'geen nieuwe plaat' heeft willen maken, maar een oude. Hij wilde zo dicht mogelijk bij de originelen blijven. Om de sfeer en emoties uit die tijd te benaderen. Terug in de tijd, om een oude diskjockey-term te gebruiken. Daarvoor riep hij de hulp in van de sessiemuzikanten waar hij destijds naar luisterde. Bob Babbitt, Eddie Willis en Ray Monette waren als respectievelijk bassist en gitarist te horen op alle Tamla Motown-hits. Collins heeft deze Funk Brothers ingehuurd.

Ook live begeleiden ze hem. Eind juni gaf Collins, begeleid door een 19-koppig orkest, drie presentatieconcerten in New York. In de Roseland Ballroom aan 52nd Street, hartje Manhattan. Babbitt moest met een stoellift op het podium worden getild, maar muzikaal was er niets stijf. Of het moest Phil Collins zelf zijn. Met zijn timing zat hij er regelmatig naast. Mooi om te zien hoe zo'n doorgewinterde showman nog last van zijn zenuwen bleek te hebben toen hij bezig was zijn oude droom te verwezenlijken.

Drie hits van Stevie Wonder en Martha Reeves & the Vandella's elk. Van 'Uptight' tot 'Heatwave', dat werk. Twee van Dusty Springfield ook. Aparte vermelding verdient 'Papa was a rolling stone', de klassieker van The Temptations. Door het prachtige trompetspel van Guy Barker.
Live speelde hij ook 'Tears of a clown' van Smokey Robinson & The Miracles. Die ontbreekt op de cd. Er is dus nog meer. Zou zo maar kunnen zijn dat Phil Collins nog eens een oude plaat gaat maken.