Engelsman op Dream Attic in grootse vorm.

door Theo Hakkert

Hij leidde de beste folkrockband aller tijden (Fairport Convention), maar omdat er folk in het woord staat en mogelijk omdat hij nogal vaak een alpinopet draagt, heeft Richard Thompson het imago van een oude hippie. Terwijl hij in werkelijkheid één van de beste gitaristen überhaupt is en bovendien een van de meest avontuurlijke geesten in de hedendaagse rock.

Nooit voor één gat te vangen, Thompson (61). Zeker sinds hij deze eeuw niet langer aan de nukken van een groot label hoeft te voldoen, is hij lekker bezig. Zijn nieuwe cd nam hij dus maar live op. Niet live in een studio, zoals tegenwoordig zo hip is (en goedkoop), maar in een zaal. Met publiek dat de songs nog nooit had gehoord. Geen momenten van herkenning. Dan moet je wel veel vertrouwen hebben in je songs en in jezelf. "Pas voor publiek gebeurt er iets". En dat blijkt.

Drie avonden liet hij vastleggen in steden aan de Amerikaanse westkust. Hij zette zijn publiek bovendien een prachtig gevarieerd boeket aan liedjes voor. 'The money shuffle' knalt er meteen strak in. Meteen een herinnering ook hoe Thompson kan klinken als Talking Heads' David Byrne - zo hip ook, dus.

Het hele spectrum komt langs. Prachtig is 'Burning man', het sleept en prikkelt. En vooral krijgt Thompson hier de gelegenheid zijn unieke gitaarspel te etaleren, zonder dat het showy wordt. Met vier songs langer dan zes minuten heeft hij voor zichzelf sowieso een ruim speelveld gecreëerd. Hij heeft daar ook een prachtige band voor bijeengebracht. Met Pete Zorn op allerlei saxen en soms op gitaar als opvallendste musicus. Maar let ook op Taras Prodaniuk, die de boel heerlijk bijeen bast. Terwijl Joel Zifkin met zijn elektrische viool de stuwende folk van Fairport in herinnering roept. Ze rocken evengoed als een barband.

De opzwepende songs zijn net zo lekker en goed als de ballades. Ergo: een geweldig album, opnieuw, van Richard Thompson.