Can white men sing the blues? Die vraag kan weg. Kunnen Portugezen relevante americana spelen? Nou. En. Of!

door Theo Hakkert

Hoe zoiets gaat. Iemand die ik volg op twitter en het ene festival na het andere bezoekt, somde op wie hij de besten had gevonden op een festival in Hamburg. Tussen de vijf namen ook Sean Riley. Nooit van gehoord. Kan ook allemaal niet. En wat is mooier dan iets op het spoor komen?

Dus ik leg beslag op een cd van Sean Riley. Het is nu drie weken verder, dertig keer luisteren. Sean Riley & The Slowriders: It's Been A Long Night.

Americana in alle vormen en maten. Bluesy, folky, pop. Piekfijne ballads, schitterend gezongen.

Blijken het Portugezen. Kijk, dat is mindblowing op de beste manier.
Can white men sing the blues? Die vraag kan weg. Kunnen Portugezen relevante americana spelen? Nou. En. Of!

De rust die van de liedjes uitgaat. De passie, de wil, het moeten en de schoonheid.

Al een half jaar uit, maar wat zegt dat?

Ik ga hem nog eens draaien (zonder de noise van de hidden track). En Portugal moet maar gewoon bij Europa blijven horen.