Debuut van Hoornse zanger (net 20) op Excelsior is van grote klasse.

door Theo Hakkert

Vergelijkingen kunnen dodelijk zijn. Maar Tim Knol is echt goed. En hij doet soms echt aan Ryan Adams denken. (Nota bene in 'Sounds familiar' - sic! Klinkt bovendien als 'New soft shoe' van Gram Parsons!) En aan Al Stewart. En in 'Sam' heel sterk aan The Waterboys.
Twintig is hij nog maar. Amper twintig. Paradiso is al uitverkocht drie weken voordat zijn debuutcd verschijnt. Een ouderwetse hype. Ook al zo gevaarlijk. Tenzij je gewoon de kwaliteit hebt. Die heeft Tim Knol.
Je kunt zeggen: hij wordt door Excelsior in de watten gelegd. Het huisorkest, met ervaring in Johan, Daryll Ann, noem maar op, stond klaar om hem te begeleiden. Anne Soldaat op gitaar! Maar de liedjes schreef hij, op één na, zelf en wat zingt hij geweldig.
Het beste liedje is 'Only Waiting', dat Anne Soldaat speciaal voor Tim Knol heeft geschreven. Maar het niveau is en blijft overal even hoog.
Knol heeft zijn voeten diep in de poppy rootsrock. 'When I am king' zou net zo goed Engels kunnen zijn, iets van Haircut 100 of zo. Ook zo goed: hoe opgewekt de plaat is. Knol sprankelt en straalt.
Vliegende start. Dit album is een Hollandse sensatie. Haal de lente in huis. De lente heet dit jaar Tim Knol.