Met The Whole Love handhaaft de band rond Jeff Tweedy zich op een griezelig hoog, maar vooral eenzaam niveau.

door Theo Hakkert

Wilco is de beste band ter wereld. Wie het niet van mij wil aannemen - waarom zou je? - neem het dan aan van Tim Knol. Of neem het van jezelf aan en luister luister luister naar Wilco's cd's.

Na een half jaar sabbatical (heet het dan eigenlijk wel zo?) heeft Jeff Tweedy zijn mannen weer bijeen geroepen. Dertien jaar werken, touren, opnemen, spelen, schrijven, reizen - even een maand of wat niks. Moest kunnen.

En het kon. Het niveau heeft er niet onder geleden, zo blijkt uit The Whole Love, de cd waarmee de betrekkelijke stilte nu is verstoord. Op eigen label nu. Maar ze waren altijd al onafhankelijk.

Tweedy's band is hét voorbeeld van een groep die een genre, de alternative country, zo kan oprekken dat de naam bespottelijk wordt. Dit is rock, country, noise, folk, het hele spectrum. Een zeldzaam goed ingespeelde band is het. Wilco's concert in Paradiso hoort bij de vijf beste concerten die ik ooit zag. Vreugde en discipline ineen. En wat het verder bij elkaar brengt en houdt: de stem van Jeff Tweedy.
Het huppelt en jubelt dat 't een lieve lust is. Ingetogen songs verkeren met noise alsof ze ééneiige tweelingen zijn.

Welke band durft het aan een cd te beginnen met een track van 7 minuten en te laten eindigen met een van 12? En wie houdt de spanning erin, en het niveau? Juist. Maakt Wilco nu alweer de cd van het jaar? Het heeft er alle schijn van - wat toch heus iets zegt over het preciare niveau van de rockmuziek in deze eeuw. Eindejaarslijstgarantie.