Wellicht is nog wel het mooist dat de band zich niets aantrekt van trends.

door Theo Hakkert

'Brussels by night' van Raymond van het Groenewoud, dat was de soundtrack van een nacht in de Belgische hoofdstad, samengebald in één liedje. Dat je daar ook moeiteloos een compleet album van kunt maken, bewijst The XX, een debuterend bandje uit Londen.
Wars van alle trends maken ze muziek waar de spanning van een donkere nacht in zit en waar een slimme selectie uit de popmuziek ná 1977 in doorklinkt.
Veelvuldig is de vergelijking gemaakt met Young Marble Giants en hun ene meesterwerk, Colossal Youth. Het lage tempo, de diepe maar prominente bas, de ijle (dames)zang en ook het niet-tijdgebondene.
Maar bij The XX is YMG hooguit één referentie - niet alleen omdat ook een man zingt. De gitaar 'twangt' als bij Calexico, de gitaren bouwen soms muurtjes die eerder werden opgetrokken door shoegazers. Elders is het of een echo klinkt van Durutti Column. De onderhuidse erotisiche spanning kennen we van The Passions en The Motels. Let echter op: onder deze dromen gaan soms uitgekiende beats schuil, waarmee ook trip-hop aan het recept is toegevoegd en in feite ook de hele elektronica-traditie van het Londense nachtleven. Terwijl het geheel toch van een weldadige eenvoud is.
(Zelf geeft de groep opvallend genoeg invloeden als Rihanna, Missy Elliot en Justin Timberlake. Ze coverden Aaliyah als b-kant voor een single. Zo lijkt het wel of ze zich scharen in tradities die ze niet kennen.)

The XX is een kwartet. Uit Zuid-West Londen. Ze moeten alle vier nog twintig worden. Elf tracks, 39 minuten rond. Een klassiek debuut.