Heruitgave van Keys To Ascension: 4 cd's en een dvd.

door Theo Hakkert

Yes is natuurlijk de ultieme symforockband. De groep heeft het genre gemunt en vooral is Yes het genre trouw gebleven. Eind jaren zestig al ontstond de band al en bleef, met een record aan personeelswisselingen, actief tot in deze eeuw.

Dat gezegd zijnde lag het zwaartepunt van populariteit en creativiteit in de jaren zeventig. De standards zijn in die tijd ontstaan. Songs waar Yes zelf ook niet meer overheen kwam. 'Roundabout', 'I've seen alla good people' en 'Going for the one' horen bij de mijlpalen van de rockgeschiedenis.

In 1995 kwam de gedroomde line-up van Yes voor een reünietournee bij elkaar. Jon Anderson, de zanger met zijn karakteristieke hoge stem, Chris Squire, de bassist, Steve Howe, de man van alle soorten gitaren, Alan White op drums en de toetsenmagiër Rick Wakeman, de Perkamentus avant la lettre.

In 1995 en 1996 werden zowel concerten gegeven als studio-opnamen gemaakt. Een concert in San Luis Obispo werd opgenomen, ook met camera's. Het resulterende album Keys To The Ascension is nu her-uitgebracht. Als boxje met vier cd's en een dvd. Uiteraard verpakt in het originele artwork van Roger Dean, wiens ontwerpen net zo onverbrekelijk bij Yes horen als roze olifanten bij een delirium.

De tijdloze songs - ook 'Closer to the edge' en 'Starship trooper' - staan tussen de nieuwe van destijds. De uitvoeringen zijn prachtig, maar missen de bite van het 'jonge' origineel. Opmerkelijk hoe de mannen van het eerste uur zich hebben beperkt tot de songs uit hun eigen tijd. Geen 'Owner of a lonely heart' met name,, de enige nummer 1-hit, uit 1983. Toen zwaaide Trevor Horn de scepter.
Maar op de een of andere manier hebben Anderson, Howe, Squire, White en Wakeman daar geen boodschap  aan gehad. Ze hebben 'hun' Yes gespeeld. (En 'America' van Paul Simon).

In de enorme serie aan heruitgaven en andere compilaties is The Complete Keys To The Ascension wel een prachtig hebbeding, die een korte heropleving van de oude Yes mooi boekstaaft.