Bij het traditionele nieuwjaarsconcert van het Nijverdals Mannenkoor werd er een gevarieerd programma gepresenteerd . Geestelijke liederen, waaronder twee liederen uit de Byzantijnse liturgie, negrospirituals en liederen uit musicals en operettes. Daarbij presenteerde het ensemble zich ook nog met een aantal nummers  en speelde de vaste pianist Gezinus Veldman nog een tweetal intermezzo’s.

De ladyspeaker zorgde wel voor enige uitleg en de beamer voor fraaie plaatjes maar jammer was het toch wel dat de namen van componisten en arrangeurs ontbraken. Het koor en dirigent Henk Swart hadden het zich niet makkelijk gemaakt. De nummers voor het ensemble lagen in de barbershopsfeer en toppers van toen zoals  Marmor, Stein und Eisen bricht en het bekende nummer ‘Du’ van Peter Maffay werden met veel inzet gebracht maar het klonk nog onvoldoende als een geheel. Lucky lips werd wel geinig gepresenteerd maar de presentatie van het ensemble klonk destijds meer als een eenheid. De geluidsversterking moet hier toch wel wat roet in het muzikale eten gegooid hebben. De koorzangers hebben het in deze ruimte in ieder geval niet nodig.

Bij het muzikale dessert van dit concert, het lied over 'Nijverdal', klopte de geluidsversterking wel. De zangeres, gitarist en de jazzy pianist verzorgden de Nijverdalse ballade optimaal .Het mannenkoor voegde zich naadloos toe aan het geheel, evenals het publiek .

Het Nijverdals Mannenkoor klonk bij dit concert toch wel optimaal als het koor zich als geheel presenteert en de composities en arrangementen   niet te fragmentarisch zijn. Daar waar het thema ‘liefde’ in het programma kwam, groeide en bloeide het koor. ‘Love me tender’en ‘Loves changes everything’ werden heel dynamisch en sfeervol gebracht  en de koorzangers hadden zichtbaar plezier in muziek maken. Gezinus Veldman voegde een extra dimensie toe aan het geheel door prima intro’s en een veelheid aan extra omspelingen.

Hoewel de uitspraak van het Engels toch nog wat extra oefening nodig heeft, was het Nederlandse perfect verstaanbaar. Daarom werd het lied ‘De verdronken vlinder’ op een tekst van Nijgh een gezongen juweeltje. Het daarop volgende ‘Edelweiss’ uit de musical Sound of music deed daar niet voor onder. Bij het afsluitende operetteblokje met onder meer ‘Maske in Blau’ presenteerde het koor zich ongedwongen en vol kracht in een prima koorbalans. Het was even wachten, maar de moeite waard.

Jos Keijzer