Het een na laatste concert van Jazzpodium De Tor voordat het seizoen ten einde is, was een pareltje. Phil Abraham werpt nieuw licht op het trombonespel.

door Ton Ouwehand

Trombonespelen kan nooit moeilijk zijn. Wie de Belg Phil Abraham vrijdag in het Enschedese jazzpodium De Tor bezig hoorde, kon weinig anders concluderen. Volstrekt ontspannen liet de zoon van 'Vader Abraham' de meest ingeieuze notenopeenvolgingen uit zijn trombone ontsnappen. Schroomde niet deze af te wisselen met wat branchevreemde geluiden. Want hoe serieus hij zijn instrument ook beheerst, Abraham schuwt de humor niet. Hij deed in zijn muzikale benadering wel wat denken aan de vergeten grootheid Richie Cole. Goed, die speelde altsax, maar die had een vergelijkbare speelhouding. Enorm virtuoos, veel energie, maar zich tegelijkertijd wel realiseren dat jazz behalve kunst ook best entertainment mag zijn. De trombone is niet het enige instrument dat Phil tot in extreme mate beheerst, ook de bediening van het strottenhoofd bleek hij bijzonder goed onder de knie te hebben. Een ongelooflijke zanger. Het timbre van Chet Baker gevat in de virtuositeit van Kurt Elling, maar ook in zijn zang liet hij de humor niet achterwege.

Wat dat betreft zal het niemand verbazen dat het nogal klikte tussen hem en het Tor-huisorkest, waaraan de Belg deze avond was overgeleverd. Ook gitarist Peter Nieuwerf en bassist Ruud Ouwehand staan bekend om hun vakmanschap, instrumentbeheersing, adequate begeleidingen, maar ook humor en relativering is ze niet vreemd.
De samenwerking liep gesmeerd. Of zoals Phil Abraham na afloop van deze eerste muzikale ontmoeting het samenvatte: 'het leek of we al tien concerten hadden gedaan.'