The Ploctones zorgden met met de Zwitseerse stemkunstenaar Andreas Schaerer voor gedenkwaardig concert in Jazzpodium De Tor.

door Ton Ouwehand

Vooraf was er de gezonde twijfel. Wat moest 's Neerlands leukste jazzbandje met een gastmuzikant? Wie zat daar nou op te wachten? The Ploctones, het kwartet met gitarist Anton Goudsmit, saxofonist Efraïm Trujillo, bassist Jeroen Vierdag en drummer Martijn Vink voedde de argwaan omtrent het nut van de samenwerking met een vijfde man door als kwartet te beginnen. Unieke muziek van een strakke hechte jazzband. Het Enschedese jazzpodium zat stampvol te genieten, met die twijfel. De Zwitser Andreas Schraerer zat aan de kant. In een trainingsjack, met een ijsmuts op z'n kop.
Een blik in de richting van het mannetje zei genoeg. Wat moest die nou nog aan deze goddelijke muziek toevoegen?

Maar daarna werd hij op het podium ontboden. Het traningsjack ging uit, de ijsmuts belandde op de grond. En toen bleek de samenwerking van Ploctones met Zwitser een gouden greep.
Het is moeilijk om 's mans muzikale activiteiten  zelfs maar te benoemen. Een zanger? Daar had je zijn veelzijdigheid niet mee op de juiste waarde geschat.
Hij zong, maar hij herdefinieerde en passant het hele begrip jazzzang. Was scratcher zonder instrumentarium, trompettist en trombonist zonder instrument, beatboxer en rapper. Andreas Schaerer was kortom de nieuwe generatie Bobby McFerrin, die in met simpele gebaren de gehele Ploctones tot ter plekke plooibaar instant orkest te transformeren.
Dat leverde een zeldzaam jazzfeest op. Het eerste concert van een serie gezamenljke optredens was een feit.
Zaterdag het tweede concert van de unieke combnatie  in Goes. Er waren serieus mensen die mee wilden gaan reizen.
Want The Ploctones & Andreas Schaeres, smaakt absoluut naar meer.
Gelukkiger nieuwjaarsconcert was niet denkbaar.