Het was er allemaal: de glitterkostuums met wijde pijpen, de kniehoge laarzen met plateauzolen, de foute maillots van Björn en Benny, de boa's en gleufhoed die horen bij Money, money, money en de - inmiddels gedateerde - danspasjes. De tijden van ABBA herleefden vrijdagavond in Theater De Kappen in Haaksbergen.
De Duitse band ABBA-Cover speelde alle grote hits van het legendarische Zweedse viertal voor een uitverkochte zaal. Zelden een concert meegemaakt waarbij we alle, maar dan ook werkelijk àlle hits van voren naar achteren konden meezingen. En zo verging het 't gros van het publiek dat vrijdagavond aanwezig was bij de ABBA-tribute, waarvan de gemiddelde leeftijd toch wel heel duidelijk voorbij de 40 jaar lag. Er werd geestdriftig meegezongen, aanvankelijk op verzoek van de band, maar gaandeweg de avond spontaan en uit volle borst.
Het verklaart het succes van menig tribute-avond. Of het nu om de Beatles, de Eagles of U2 gaat; het draait uiteindelijk allemaal om jeugdsentiment. Hoewel het exact nadoen van muzikale grootheden zo eenvoudig nog niet is, teren tributebands natuurlijk wel degelijk op de roem van het origineel. En daarmee heb je de helft van de zaal al vol. In Haaksbergen zat het zelfs stampvol. Die andere helft had zich waarschijnlijk enigszins sceptisch laten meetronen, om er halverwege de avond blij verrast achter te komen dat de ingenieuze melodieën nog altijd een enorme feelgood-potentie hebben.
'Hoe oud waren jullie 30 jaar geleden, toen ABBA de hitlijsten aanvoerde?', vroeg 'Agnetha' op een gegeven moment aan de zaal. We waren meisjes van 13, realiseerden we ons. En deden ABBA na voor de spiegel in onze tienerkamertjes, met de haarborstel als microfoon. We huilden tranen met tuiten toen de band twee jaar later, in 1982, uit elkaar ging.
Zangeres Fay Lovsky zei onlangs in De Wereld Draait Door dat muziek in een mensenleven nooit meer zo'n grote indruk maakt als op het moment dat je tussen de 12 en 18 jaar bent. Dat zal het zijn. Want verdomd, op een gegeven moment betrapten we onszelf erop dat we vergaten dat we naar een coverband zaten te kijken. De onverwoestbare hits, die met name na de pauze nog niet eens zo heel erg slecht gecoverd werden, bleken zich voor eeuwig in de archieven van ons muzikale geheugen genesteld te hebben.
Natuurlijk leidde het in het begin af dat beide zangeressen wel erg veel vibrato in hun stem legden, en overduidelijk pruiken op hadden. Evenals overigens de man die 'Benny Anderson' moest voorstellen, maar met nep-haarwerk juist weer heel erg op Björn Ulvaeus leek. 'Björn Ulvaeus' daarentegen, had nog het meeste weg van Elvis Presley.
Natuurlijk pasten de stemmen van beide zangeressen niet zo wonderwel bij elkaar als die van Agnetha Fältskog en Anni-Frid Lyngstad. Maar wat geeft het? Want het moet gezegd, ze kwamen een heel eind. Dat ze regelmatig overstemd werden door het publiek hielp ook een beetje.
'You can dance, you can jive, having the time of your life....'
Even waren we weer meisjes van dertien. Er net tussenin.
Corine van Zuthem
