Agua de Annique (Anneke van Giersbergen van The Gathering) op 4 februari in Atak. "In Nederland zijn we een beetje bang voor de dood."

door Frank van den Muijsenberg

Als zangeres van rockgroep The Gathering toerde Anneke van Giersbergen dertien jaar lang de wereld rond. In Zuid-Amerika bereikten de Brabantse en haar bandgenoten de status van mega-act. Ze stapte in 2007 uit The Gathering, koos voor een rustiger bestaan en tilde soloproject Agua de Annique van de grond. Haar meest recente album 'In your room' is voor een belangrijk deel verwekt in de Rips; het dorp in de Peel is sinds een jaartje de thuisbasis van de 36-jarige zangeres, haar echtgenoot annex drummer Rob Snijders en hun zoon Finn.

„Sommige mensen hier weten helemaal niet dat wij muzikanten zijn."

Hoe ben je in de Rips beland?
„Rob en ik maken allebei muziek en woonden al lang in Nijmegen. Daar hadden we een bovenwoning, waar we ook opnamen maakten. Maar met drums kon dat eigenlijk niet vanwege burengerucht. We moesten daarom ruimtes huren om op te nemen, spullen op te slaan en te repeteren. Dat doen veel muzikanten, maar wij wilden het anders aanpakken. We kozen ervoor ons leven beter in te richten voor de muziek. En als we dan toch gingen verhuizen, wilden we terug naar Brabant. Zo kwamen we in de Rips terecht."

Nou, in de Rips kom je natuurlijk niet zomaar terecht.
„Wij kenden de omgeving, Rob komt van oorsprong uit Deurne. We zagen het huisje op Funda, een heel mooi wit huisje. 'Dat is 'm', zeiden we meteen. We hebben alles verbouwd en er een studio in gemaakt. De Rips is een heerlijk dorp, heel rustig, aardige mensen, fijne buren. We kunnen er goed aarden. Onze zoon Finn zit hier op school; dat helpt bij het inburgeren. Sommige mensen weten helemaal niet dat wij muzikanten zijn. Die komen erachter via Hyves of zo.

Ik ben niet meer zo vaak op tournee, omdat ik graag thuis ben. Ik zou best lang achter elkaar willen toeren, maar niet zonder Finn en Rob. Ik vind spelen het allergaafst, dus ik probeer de beste opties eruit te pikken. Krijg ik er energie van? En wat levert het op voor mijn carrière, mijn inkomen of mijn gezin? Ik maak veel meer afwegingen dan vroeger. Toen stapte ik gewoon, huppekee, de toerbus in. Wat trouwens fantastisch was. Alleen trek ik dat lichamelijk niet meer."

Is de sfeer in de Rips van invloed geweest op jouw nieuwe plaat 'In your room'? Het is een vrolijke cd met mooie melodieën.
„Rob en ik zijn allebei opgegroeid in een dorp (Van Giersbergen komt van oorsprong uit Sint-Michielsgestel, red.); we zijn heel rustige mensen. Ik ben erg lang bezig geweest met uitgesponnen, mooie, grote en romantische elementen. Maar op dit punt in mijn leven heb ik een urgente behoefte aan rechte dingen: no-nonsense, helder en duidelijk. Dat komt terug in die plaat. Ik heb thuis en in de studio aan de nummers geschreven. Mijn actieradius was klein: ik bracht Finn naar school en zat dan 's ochtends om negen uur achter de piano. Dat was een heel helder proces: mijn nieuwe nummers waren korter, transparanter en beknopter. Ik wilde dat de plaat hetzelfde karakter zou krijgen en dat is gelukt. Veel nummers zijn licht verteerbaar. Het was lekker om ze te maken en fijn om ze te spelen."

Rust in de Rips: het is iets anders dan de adoratie van duizenden fans in onder meer Zuid-Amerika, waar je als zangeres van The Gathering tot een idool uitgroeide. Hoe ga je daarmee om?
„Als artiest heb je een verantwoordelijkheid jegens je fans. Ik heb huilende meisjes in mijn armen gehad. Bij hen komen emoties los die al een tijdje aan de oppervlakte liggen. Zij uiten hun blijdschap of verdriet als ze iemand ontmoeten die belangrijk voor hen is. Maar ik ben niet anders dan hen. Ik heb dezelfde emoties, ik uit ze alleen anders. Ik snap best dat mensen een idool hebben. Ik ben zelf ook fan; ik zou knikkende knieën hebben als ik Madonna of Paul McCartney zou ontmoeten. Maar ook McCartney is een man met een rugzakje vol levenservaringen, iemand die met aardse dingen worstelt. Hij zal best eens op de bank zitten te janken."

Het lijkt me moeilijk met beide benen op de grond te blijven staan als je regelmatig optreedt voor duizenden mensen.
„Het is lekker je te wentelen in al die heerlijke aandacht. Maar als er vijf dagen lang mensen dag en nacht voor je hotel liggen, en je niet meer naar buiten kunt zonder dat ze je aanvliegen, dan wordt het een beetje raar. Mijn uitdaging ligt ergens anders. Ik moet fit blijven, op tijd slapen en niet meer drinken. Anders ga je geestelijk en lichamelijk onderuit. Wie niet eet, drinkt en slaapt, maar wel alcohol gebruikt en ondertussen steeds wordt geadoreerd, komt in een droomwereld terecht."

Je zult ook fans hebben die hun hele ziel voor je blootleggen.
„Het komt weleens voor dat mensen hun hele levensverhaal neerpennen. Zeven kantjes, inclusief foto's. Dat zijn mooie verhalen."

Hoe ga je daarmee om?
„Ik vind het oké als ze mij als klankbord gebruiken en hun levensverhaal aan mij toevertrouwen. Een groot compliment, dat neem ik heel serieus."

Maar je kunt toch niet op het persoonlijke leed van al die mensen ingaan?
„Het is heel heftig. Daar moet je je ook tegen wapenen. Maar als iemand bijvoorbeeld schrijft dat zijn vader is overleden en mijn muziek tijdens de begrafenis is gedraaid, dan reageer ik wel. Vroeger ontving ik pakketten met brieven. Tegenwoordig krijg ik meer korte reacties, recht uit het hart, via Twitter of Facebook. Daar kan ik heel adequaat op reageren."

Er is een theorie dat The Gathering vooral populair is in landen waar het (katholieke) geloof een grote rol speelt. Klopt dat?
„Mensen die heel actief geloven, en dat geloof delen, uiten hun bewondering veel meer. De muziek van The Gathering en mijn werk bevat een romantische gelaagdheid die de mensen erg aanspreekt. Dat geldt ook voor teksten over het leven en de dood. In Nederland zijn we een beetje bang voor de dood. Maar in Zuid-Amerikaanse landen leven mensen ermee, ze geloven in het hiernamaals, de dood heeft daar een andere moraal. Ik denk dat donkere pop, metal en rock daarom zo populair zijn. Nederlanders willen eerst even zien wat je als muzikant kunt. In het buitenland reageren ze anders: 'Wauw, jullie komen helemaal uit Nederland om hier te spelen? We omarmen je!' Dat maakt het extra leuk."

De hectiek van het toeren en de bewondering van fans ben je hier in de Peel gauw vergeten.
„Het is allemaal wat kleiner in Nederland, heel anders dan in Zuid-Amerika of sommige Europese landen. Ik word weleens herkend op staat of aangesproken in de kroeg. Maar daar heb ik geen last van. Ik kan hier gewoon naar de bakker, hoor."