Ramses Shaffy zong, vocht, huilde, bad, lachte, werkte en bewonderde. Een unieke zanger, die prachtige liedjes maakte.

Toch nog 76 geworden. Niemand had dat gedacht. Zeker ook Polo Haas niet. Hij was in 1964 de pianist van Shaffy Chantant. Altijd als op zijn Amsterdamse bovenwoning de bel hoorde gaan, dacht hij: dat is de politie die komt vertellen dat het allemaal niet meer doorgaat. Omdat Ramses dood is. Ramses Shaffy bleef nog heel lang in leven. Hij maakte het met zijn uitbundige levensstijl niet gemakkelijk voor zijn omgeving. Maar liet prachtige liedjes na. Niemand heeft zijn manier van zingen ooit kunnen benaderen. De Nederlandse Brel? Dat mocht Brel willen.

Ramses was uniek, maar niet onsterfelijk zo bleek op 1 december vorig jaar. Op zaterdag 13 maart zou hij nog meekomen met Alderliefste naar het ZINiN Theater in Nijverdal. Maar die vage toezegging was toch al omgeven door mitsen, maren en tenzijs.
Alderliefste, het trio dat zich de laatste jaren over hem had ontfermd speelt ook zonder Ramses. Franse power met liefde voor de overleden held.