Door: Theo Hakkert
Ze komt naar Enschede vanavond met het plan een grote keel op te zetten. „ Lots of screaming”, belooft Beth Hart. De zangeres, die in elk interview wordt aangeduid met de geuzennaam rockchick, zit op dit moment in een auto op weg naar een vliegveld in Denemarken. Dinsdagavond Aarhus, vanavond Enschede. Verschil? „Denen houden meer van verhalen. Nederlanders van hardere rock. In Nederland houden ze van mijn ruige kant. They like me screaming.”
Kan lastig zijn bij het samenstellen van de setlist. Wat te spelen? „Ik voel precies aan wat het publiek wil. Ik voel de emptahie veranderen, ik zie het aan de blikken in de ogen. Speel ik toch gewoon andere liedjes.” De stalen constructie van een Deense brug onderbreekt de verbinding.
Even tussendoor over Beth Hart. Ze is 38. Amerikaanse. Gezegend met een ruige stem die haar voortdurend vergelijkingen met Janis Joplin oplevert. Bovendien leek ze een deel van de levensstijl van Joplin te hebben geadopteerd. Drugs, drank, toestanden. Zat zelfs een tijd vast na het vervalsen van doktersrecepten. Ze weet waarover ze zingt, zeggen we dan. Een hitje scoorde ze met ‘Leave the light on’, maar haar reputatie en grote Nederlandse fankring dankt ze vooral aan haar live-optredens. Een daarvan, een avond in Paradiso in 2004, verscheen op dvd. Ah, daar is ze weer.
„ Die avond in Paradiso was heel speciaal”, zegt ze desgevraagd. „Het beste optreden dat ik ooit heb gedaan. Gelukkig stonden er camera’s bij. Ook dat was iets wat ik meteen ‘s avonds voelde, ja. Maar toen ik de beelden zag, wist ik het helemaal zeker. Terwijl ik dat eigenlijk nooit doe, naar opnamen kijken en luisteren. Die avond kwam na een moeilijke periode. Ik speelde voor het eerst weer voor een publiek van meer dan twee mensen. Ik ben trotser op die avond dan op welke cd van mij ook.”
Behalve haar nieuwe natuurlijk. Die gaat My California heten. Het is haar meest persoonlijke album geworden, zegt ze. „ Een plaat met samenhang. Had ik vroeger van alles: soul, blues, hardrock, light rock, singer- songwriter, nu alleen dat laatste.”
Hoe persoonlijk ook, de liedjes schreef ze samen met RuneWestberg. „We hadden een paar afspraken vooraf. Was het niet openhartig genoeg, dan gooiden we het weg. Geen geschreeuw. Alles samen op basis van vertrouwen. Het voelde of we gingen trouwen, zo goed. Terwijl we allebei al getrouwd zijn. Het was heel speciaal. I’m not bullshitting you!”
En ja, de liedjes moesten een reinigende werking hebben. Beth Hart heeft er recent een behandeling tegen hepatitis c opzitten. „ Mijn lichaam voelt weer goed. Als je dan weer clean bent, is het leven toch wel mooi eigenlijk. Ik voel me helemaal happy.”
Wat ze niet eerder mocht meemaken, de liedjes kwamen als vanzelf. „Het was nogal eens een strijd. Maar Rune en ik hadden die goede afspraken gemaakt. Toen was het opeens totaal geen probleem meer.” In Aarhus heeft ze vier liedjes van de nieuwe cd gespeeld. In Atak? „ Je kunt het niet voorspellen. Ligt aan mijn onzekere aard. Soms word ik gek van mezelf. ‘ Stop met steeds oordelen over jezelf’, zeg ik dan. Gaat een tijd goed. Maar dan doe ik het zo weer. Ups en downs, dat is het leven.”
Waar te zien?
Beth Hart & Band
Atak Enschede
27 mei, 20.30 uur
