Onder aanvoering van Annie Makkink zijn de musici Diet Gerritsen, Frank Deiman, Thea van der Meer en Antoon Aukes in Indonesië om workshops te geven verschillende conservatoria in Indonesië.

door Thea van der Meer

We zitten nu heerlijk uit te rusten op Bali, maar het heeft heel wat voeten in de aarde gehad voor het zover was!
Vrijdag hebben we onze workshop in Surabaya afgesloten met een presentatie. 's Morgens hebben we eerst gerepeteerd. Om 12.00 uur een lange stop, want op vrijdag is er een groot gebed waar alle moslims naar toe moeten. Hier leven verschillende godsdiensten vredig naast elkaar. Er was veel commotie over de aanslagen. Uiteindelijk gaat het om een kleine groep extremisten die het niet eens is  over de uitslag van de verkiezingenen. Alles wat Amerikaans is, is fout. Dus een aanslag op twee grote hotels.
Ik was zeer gelukkig met mijn gitaargroep. Ze zijn muzikaal, gretig en heel spontaan. We hebben een blues en een Rumba' Rio Ancho' ingestudeerd met de groep, ook met begeleiding van percussie. Iederen wilde voortdurend met ons op de foto. Alle mobieltjes kwamen te voorschijn.
Diet en Frank hadden als koorgedeelte  'We're gonna put on a show' in gestudeerd. Een vierstemmig Amerikaans musicalachtig stuk. Het klonk als een klok! Hiermee werd de presentatie geopend, na het officiele deel met toespraken en uitreiken van cadeaus. Wij kregen als twee echtparen traditionele batik huwelijkskleding cadeau. En Antoon nog een mooi batikhemd. Allemaal heel lief!
Antoon deed met een grote percussiegroep een op de New Orleans clave gebaseerd stuk , waarin ook de Kulintang aan mee deed. Dat is de Javaanse marimba die, net als in Midden Amerika uit een bas, tenor en melodie gedeelte bestaat. Vier van die instrumenten op een rij dus. Daar zit een mooie warme klank in. Frank had met enkele pianisten aan 'jazzy' akkoordenschema's gewerkt en zij speelden ' The girl from Ipanema'. Ook nog wat koorwerken die we met Intervocaal doen en ik heb een solo op gitaar gespeeld. Het publiek was alles behalve stil. Ze praten gewoon met elkaar en hebben veel lol. Maar daarnaast vinden ze het ook prachtig hoor. 's Lands gewoonte zullen we maar denken. Het eindigde ermee dat het hele publiek op de dansvloer stond , hoofddoekjes incluis en ook de polonaise ontbrak niet. Met tranen in de ogen werd er daarna afscheid van ons genomen.

BEDONDERD

Wij zijn toen in een busje gestapt, dat door Pak Yoyok, de muziekdocent voor ons geregeld was. Dit busje zou ons naar de Bromo, een vulkaan, brengen en de volgende dag naar de Ferry naar Bali. Nog geen vier kilometer verder stopte de chauffeur en er stapte een ander in. Dan voel je al iets.. 

Ik hoorde al snel een vreemd geluid onder aan de auto. Dit werd steeds erger. We zijn nog gestopt om wat te eten. Daarna weer verder. Het was al 20.30 uur toen we echt stopten . We vertrouwden het niet meer. De chauffeur met bus achtergelaten, in een gewone propvolle bus gestapt en overnacht in een eenvoudig onderkomen, vlakbij de Bromo. We hebben daar van 12.00- 02.00 uur op bed gelegen. Toen eruit om met een nieuw gecharterd busje naar de Bromo te rijden om daar naar de zonsopgang te kijken. Een barre tocht. Daaraangekomen stonden er nog 100 toeristen met fototoestellen! Wat een circus. Tja, de zonsopgang was mooi en je zag een spectaculair maanlandschap.
Daarna met het busje dichter naar de Bromo gereden waar een heel mooie Hindoetempel stond. Daar hebben Antoon en ik van enige rust genoten tussen biddende en offerende hindoes. Annie en Diet gingen op een klein paardje de berg op en Frank lopend. Dat was heel mooi allemaal. Daarna weer terug naar het Losmen. De chauffeur had ook nieuw vervoer voor ons geregeld naar de Ferry. Nou dat hebben we geweten. We zijn flink bedonderd. De bus met arco die ons beloofd was is dus een heel andere kant opgereden. Na twee uur ging die niet verder en we moesten in een stopbus stappen die om middernacht in Denpasar Bali zou aankomen. Tot 17.00 uur hebben we het volgehouden. Toen zijn we uitgestapt en naar een hotel gegaan en de volgende dag verder gereisd. Het duurde echter enige uren voordat we er achter waren dat we bedonderd waren. Zondag kwamen we in Kutabeach aan , daar had Annie een hotel besproken. Het is daar zo giga druk en alleen maar backpackers. Maandag zjn we naar Candidasa gegaan, aan de oostkust. Daar zitten we nu in het hotel van onze dromen. Drie Bamboehutjes naast elkaar, met de branding voor onze neus. Allemaal palmen en bananenbomen en tropische bloemen. Vanmorgen gesnorkeld. In een woord heerlijk. Vakantie!. Deze kamers zijn morgen weer bezet, dus zoeken we weer verder. Op naar het volgende avontuur.