De reacties zijn overweldigend. En het aantal aanmeldingen is groot. Dat zegt de organisatie van MAAK, de stadsopera over de verwerking van de vuurwerkramp die dit najaar op initiatief van het Nationaal Muziekkwartier in de Polaroid-fabriek in Enschede wordt opgevoerd.

Volgens Anke Peeters Weem van de Nationale Reisopera, een van de initiatiefnemers van MAAK, hebben zich na de oproep in deze krant twee weken geleden al zo’n tweehonderd mensen aangemeld. ‘Daar zitten soms complete bandjes en koren bij Daardoor is het precieze aantal soms wat moeilijk te schatten. De aanmeldingen blijven bovendien binnenstromen. Ook op het wekelijkse spreekuur dat we nu twee keer op dinsdag hebben gehouden bij Mac Berlijn, was het erg druk. Wat al de gesprekken daar oplevert, zal pas de komende weken duidelijk worden.’
MAAK is een opera van en voor Enschede, gebaseerd op de verhalen van de mensen zelf. De voorstelling wordt in voortdurende interactie met het publiek gemaakt en geschreven door regisseur Ellen den Hollander en musicus Frank Deiman.
‘De reacties zijn zeer divers. Dat kon je ook verwachten gezien de aard van de oproep. Sommigen stuurden een schilderij, anderen plakboeken, foto’s of gewoon een verhaal. Zoals van een man uit Boekelo voor wie de ramp in Enschede altijd verbonden zal blijven met apocalyptische nummer Tupelo van Nick Cave. Op het moment van de klap draaide hij deze cd. En dat schrijft hij dan weer op in een ontroerend verhaal voor ons.’
Onder de potentiële deelnemers, zitten een kind van twaalf jaar, een vrouw van 75, popgroepen van de Enschedese Muziekschool, een jazz-band, een lid van de vrijwillige brandweer en een oud-bedrijfsdirecteur die desgewenst wel wil fungeren als produktieleider.
 ‘Dat zijn allemaal prachtige dingen. Maar vooral naar de belangrijke functies moeten we natuurlijk kritisch kijken. In de loop van april maken we de definitieve balans op. Afwijzing ondervinden we nauwelijks. Wel af en toe de behoefte om meer van MAAK te weten. Als we dat dan in een gesprek of telefoontje uitleggen, is het ijs meestal snel gebroken. Dat dit een opera is van de bevolking zelf, haalt zelfs de grootste scepticus over de streep.’