Voormalige voorman van Fischer-Z filmt, tekent, schrijft gedichten en treedt op met oud en nieuw werk. John Watts is een veelzijdig politiek betrokken artiest. Oude muziek van Fischer-Z, nieuwe songs, films, tekeningen en politiek commentaar gaan bij hem hand in hand.

door Maarten Reith

Telefonerend met John Watts, onderweg door Duitsland tijdens zijn tournee, kun je zomaar verdwalen in een boeiende uiteenzetting over de Europese economie. De vroegere voorman van Fischer-Z houdt even halt langs de Autobahn om de journalist te woord te staan, en vraagt terloops tijdens zijn politieke bespiegelingen of Berlusconi nog aan de macht is.
Ja, natuurlijk wil Watts (56) ook praten over muziek, over het enthousiasme en de energie waarmee hij momenteel met drie jonge muzikanten concerten geeft met oude Fischer-Z songs en nieuw solowerk. Maar het is wel muziek met inhoud; Watts is een sterk politiek-betrokken artiest.
Dat klonk al door in Fischer-Z, de band waar de sfeer van de Koude Oorlog en het verzet tegen het kille Thatcherisme van afdroop. Op zijn laatste solo-plaat 'Morethanmusic' gaat dat verder. „Wellicht zijn mijn teksten nu minder expliciet dan in de jaren zeventig en tachtig, de tijd van de slogans. Nu kies ik een andere aanpak. Een groot onderwerp beschrijf ik als een persoonlijk verhaal. Zo maak ik het menselijker. Maar mijn songs zijn nog steeds sterk politiek getint”, vertelt hij.
Die nieuwe songs vormen het voorprogramma van de concerten tijdens zijn huidige tournee, die hem zaterdag naar Atak in Enschede voert. Aansluitend komen de oude Fischer-Z-songs voorbij, klassiekers met een flinke dosis jeugdsentiment zoals 'Marliese', 'Berlin', 'So long' en 'The worker.
De concerten worden overal goed ontvangen. Watts staat energiek op het podium en voelt zich thuis tussen de drie ‘jonge honden’ die qua leeftijd zijn kinderen zouden kunnen zijn. „De oude nummers klinken beter dan ooit, we hebben een goede interactie met elkaar.”
In Nederland is Watts met name bekend om dat oude werk. Minder bekend is dat hij veel meer doet:
filmen, schilderen, tekenen, gedichten schrijven en zijn visie op de politiek geven op weblogs.
Onlangs was hij nog in New York, voor concerten en de presentatie van 'The heart of New York', een nieuw lied met een animatiefilm gebaseerd op de liefdesboodschappen die werden verstuurd uit en naar de Twin Towers op 9/11. „Ik heb het gemaakt als reactie op de oorlog tegen het terrorisme. Direct na de aanslagen had ik het gevoel dat er een grote kans lag voor verandering in de wijze hoe het Westen met de rest van de wereld omgaat. Maar alle leiders hebben het collectief laten afweten, door hard terug te slaan. Heel teleurstellend.”
In New York bezocht hij ook de demonstranten van Occupy Wall Street. Samen met Sean Lennon en Rufus Wainwright gaf hij er een geïmproviseerd straatconcert. Watts zong mee, de filmcamera in de hand. Hun protestversie van Madonna’s 'Material girl' leidt op YouTube tot levendige discussies.
Ondertussen werkt hij aan een nieuw project, een theaterstuk onder de noemer 'The last Picasso'. „Ik maak alles zelf: de teksten, de tekeningen voor het decor, de muziek”, zegt Watts. Het is de manier hoe hij het liefste werkt. „Ik ben een individuele artiest, geen bandlid. Ik wil mijn eigen koers bepalen en ruimte hebben voor andere dingen dan alleen muziek. Dat ik nu al anderhalf jaar met deze band optreedt en Fischer-Z nummers speel, dat we samen dezelfde richting opgaan, is heel bijzonder.”