Het duurde een dik half uur tot gitarist Jan Akkerman de geest had. En toen was het goed raak ook. Maar met B.B. King komt het niet meer goed.

door Ton Ouwehand

Er wordt zelden over gesproken, maar zou er op muzikanten een maximale houdbaarheid zitten? Neem saxofonist Lee Konitz (83) en klarinettist Buddy DeFranco (88). Beiden hadden dit weekeinde North Sea af moeten zeggen om gezondheidsredenen. Houdbaarheidsdatum verstreken? Nee, dan B.B. King. Nog twee maanden dan is hij 86 en hij gaat gewoon door. Zes jaar geleden gaf de baanbrekende bluesman zijn laatste optreden op Europees grondgebied. Het jaar waarin hij tachtig werd greep hij aan afscheid te nemen van zijn Europese fans. Hij zou alleen nog af en toe optreden in zijn eigen bluesclubs in Amerika.

Maar afgelopen weekeinde stond hij in Rotterdam alsof hij nooit afscheid had genomen. Nou ja, stond. Het hele optreden zat hij op een stoel. Het gitaarspelen was beperkt tot een paar tonen van de intro’s waarmee zijn begeleiders konden invallen en samen met het publiek de bedoelde song afmaken. De baas zelf zat blij tevreden de zaal in te kijken. Het was niet duidelijk of B.B. King doorhad dat er duizenden toeschouwers waren, die het alleen al mooi vonden als hij bewoog. Op een gegeven moment sprong zijn gitaarband los. King voelde het instrument van zijn allround lichaam afglijden. King zocht oogcontact met medegitarist Charlie Dennis. Hij wees op zijn gitaar met de blik van: moet je nou kijken, wat moet ik hier nu aan doen?

Het duurde een hele tijd tot Jan Akkerman (64,5) een beetje de geest had. Hij leek maar niet door te hebben dat hij op North Sea Jazz voor een volle zaal stond. Pas toen Brown Hill een gastoptreden deed en trompettist Eric Vloeimans  kwam opdraven werd het feest in de tent. En Akkerman kon het niet laten om met Hocus Pocus en Sylvia het optreden op Focus-achtige wijze af te sluiten. Zo hoort het.

Maandag in TC Tubantia meer over North Sea Jazz.