Zijn cd Blues for the date was goed voor een Edison. Op North Sea stond pianist Peter Beets centraal bij een concert van de Jazzorchestra of the Concertgebouw.

door Ton Ouwehand

Niet eerder stond de oud-Groenloër zo in de spots op North Sea. Eind vorig jaar kreeg de pianist een Edison voor ‘Blues for the date’, de cd vol eigen composities die hij met Jazzorchestra of the Concertgebouw had opgenomen. Op North Sea  speelde hij de plaat voor een werkelijk stampvolle zaal nog eens over met deze ongesubsidieerde jazzvariant van het Concertgebouworkest.

Het orkest, strak geleid door arrangeur Henk Meutgeert met drummer Martijn Vink als witte motor, klonk als een klok. Met Achterhoeker Rini Swinkels als eerste trompettist stond de kopersectie als een huis. En Beets was een glorieus solist in zijn eigen stukken. En zelfs verbluffend in een onbegeleide solo in het schitterend gearrangeerde After you’re gone.

Hoe inventief Meutgeert ook kan arrangeren, spreken in het openbaar is niet zijn sterkste kant. Dat komt bij veel jazzmusici voor en die ondervangen dat door op het podium hun mond te houden. Meutgeert doet dat echter niet. Hij noemt de naam van zijn eigen orkest steeds fout. Hij wil aan Beets antwoorden ontlokken met vragen die niet werken en hij noemt de overigens adembenemend mooi solerende trompettist Jan Wessels een Enschedeër, terwijl die zijn hele leven al in Hengelo (O) woont.

Maar goed. We kwamen er wel achter dat Peter Beets zijn First Song op zijn zevende al bedacht. Toen hij een avond alleen was in Groenlo en ineens de blues had.