Bekend geworden als de dochter van Gert & Hermien. Kwam sterk terug met Franse muziek. Stortte zich met succes op kleinkunst. Het volgende station is Duits. Sandra van Megen zong Duits alsof ze nooit anders had gedaan: Hildegard Knef.

Door Ton Ouwehand

Wie de platen van tien jaar geleden gestorven Hildegard Knef kent, was verbluft. Sandra van Megen bleek in haar hommage over een vergelijkbare stem te beschikken. Ook zo’n donker timbre. Ook zo’n timing. Ook zo zing-zeggend. Natuurlijk, Hildegard Knef was een grote Duitse diva. Die als actrice, zangeres en schrijfster in eigenland een sterstatus had. Maar naar ons land sijpelde daar niet al te veel van door. Haar uitvoering van liedjes als Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin, Ich brauch Tapetenwechsel en Mackie Messer heeft wel een plekje in het collectieve geheugen van de Hollander, maar de top veertig heeft ze er nooit mee gehaald. Daarom is een hommage uit Nederlandse koker in een vol Muziekcentrum zeer opmerkelijk. Sandra van Megen had daarmee een knap stukje werk uitgehaald. Met achter zich een ‘showorkest’ bestaande uit Sinfonietta Aurora, het kamerorkest van het Nederlands Symfonie Orkest, aangevuld met een uitgebreid jazzcombo van pianist Rob Horsting. Waardoor er een orkest op de bühne zat dat in staat was zowel klassieke- als lichte muziek op een organische manier te laten klinken. De top van wat Twente te bieden heeft op gebied van jazz en klassiek. Helaas hoorde je dat niet erg terug. Er klonk weinig avontuur in de begeleiding. De liedjes van Hildegard Knef kenmerken zich in het algemeen dat er muzikaal niet vreselijk veel gebeurt. De meeste liedjes bewegen zich melodisch van ‘a’ naar ‘b’. Refreinen of ‘bruggen’, tref je nauwelijks. Daar kun je met wat avontuur in de arrangementen wel wat aan doen. Maar dat had orkestleider en arrangeur Jos Pijnappel niet gedaan. Van het improvisatievermogen van de aanwezige jazzmuzikanten werd ook geen gebruik gemaakt. Zonde. Alleen was er een enkele keer mooi gitaarwerk van Gerard Peters, al moest je er wel moeite voor doen om het te horen, want de geluidstechniek had de gitaar voor alle zekerheid maar in de eindmix weggedraaid. Dat enig avontuur de begeleiding zou opkrikken, bleek in de stukken waarin Thijs van Leer naar hartelust improviserend op fluit een gastrol vervulde. Thijs kan dat gewoon. Het orkest klonk ineens veel beter. Maar de saxofonisten Gerlo Hesselink en Willie van Diepen die nu keurig hun partijtje zaten te spelen, hadden zo’n rol ook goed aangekund. Blijft over Sandra van Megen die na een lange periode van stilte terugkwam met Franstalig-repertoire, vervolgens met een imponerend Nederlandstalig kleinkunst programma in de theaters stond. En die nu Duits zong alsof ze nooit anders had gedaan.

FOTO'S REINIER VAN WILLIGEN