Op het logge, luie en oerstrakke drumspel van Steve Gadd is door vele honderden artiesten een beroep gedaan. Maar het mooiste was zijn eigen project The Gadd Gang. Dat is nieuw leven ingeblazen. Steve Gadd & Friends. Smullen van de genadeloos goede Gadd.

door Ton Ouwehand

Misschien wel de beste drummer die überhaupt te vinden is. Kijk in de eigen cd-kast. De kans dat er een stuk of tien exemplaren bij staan waar Steve Gadd achter de drums zit is zeer groot. Maar het leukst is het als Gadd met eigen projecten komt aanzetten. Zo kwam hij in de jaren tachtig met de Gadd Gang. Een schitterende band: met Richard Tee op keyboards, gitarist Cornell Dupree, bassist Eddie Gomez en bartionsaxofonist Ronnie Cuber. De kracht was de loomheid. Muziek waarin nauwelijks iets gebeurde, maar het stond als een huis. De oerknal klonk niet, de oerswing was de volle tijd aanwezig.

Richard Tee en Cornell Dupree leven niet meer, Gomez doet niet meer mee, maar wat heeft Steve Gadd een lekker bandje op de been. Joey DeFrancesco op hammond vervangt Tee en de bassist moeiteloos. Paul Bollenback speelt tien keer interessanter dan Dupree en Gadd en Cuber houden de sound recht overeind. Het heet anders, de liedjes en de sound zijn hetzelfde. Al is niet meer vol te houden dat er weinig gebeurt. Joey DeFrancesco speelt in Bye Bye Blackbird ook nog trompet terwijl hij zichzelf op hammond (en bas) begeleidt. Ziet kans om alszodanig nog een geestig muzikaal robbertje te vechten met de knorrende bartitonsax van Cuber.

Het feest op deze cd. En dat Steve nog in twee bonusytracks een singersongwriter genaamd Eddie Brickell de ruimte geeft, had niet gehoeven. Dat kun rustig worden geskipt.