Willem Ouwehand signaleerde bij The Ploctones een onbesliste strijd tussen saxofonist Efraïm Trujillo en gitarist Anton Goudsmit. Wie kon de gekste bekken trekken?

door Willem Ouwehand

Efraïm Trujillo (saxofoon), Anton Goudsmit (gitaar), Jeroen Vierdag (basgitaar) en Martijn Vink  (drums), ook wel de Ploctones genoemd, stonden op 21 mei op het International Jazz Festival Enschede de complete Oude Markt vol te gooien met jazz, funk en geïmproviseerde muziek.

Anton Goudsmit is de winnaar van de Boy Edgar prijs 2010, en zeer terecht mag ik zeggen. Als hij aan het soleren vergeet hij even alles en is het podium de hele wereld. Uit het rapport van de jury: “Of het nu om jongeren dan wel wat oudere luisteraars gaat, Anton weet ze altijd aan zich te binden. Een musicus die in de meest uiteenlopende muzikale situaties creatieve bijdragen levert en tegelijkertijd zichzelf blijft: herkenbaar, energiek en inventief.”.

En dat was zeer goed te horen én te zien. Want Anton kan natuurlijk niet spelen zonder compleet in zijn ritme mee te gaan en de meest opzienbare bewegingen te maken terwijl hij (gewoon) zit te spelen.

Ook al ken ik Efraïm Trujillo niet persoonlijk, ik denk dat hij thuis niet zulke gekke bekken trekt als wanneer hij muziek maakt. Tussen zijn solo’s door werd er een strijd ontwikkelt tussen hem en Goudsmit om wie de meest originele uitdrukking kon creëren.

De strijd is nog steeds onbeslist. Deze twee levende legendes werden ondersteund door Jeroen Vierdag en Martijn Vink, en niet zo’n klein beetje ook. Hoewel ze best wat meer op de voorgrond hadden mogen komen. Zelfs tijdens solo’s stonden ze keurig achter Goudsmit en Trujillo. Dan is dat voor een drummer natuurlijk wel weer begrijpelijk, maar toch.