De Akita - zo leert ons het hondenmelodrama Hachi - was de eerste hond in de geschiedenis die een samenlevingscontract aanging met de mens. Om te benadrukken dat de relatie tussen mens en viervoeter gelijkwaardig hoort te zijn weigert dit Japanse hondenras om stokken te apporteren.

Toch doet baasje Richard Gere verwoede pogingen om zijn op het station gevonden puppy Hachiko dat kunstje te leren. Een keer slechts verwaardigt de hond zich om te gehoorzamen: als hij het voorgevoel heeft dat zijn forenzende baasje zijn laatste  treinreis zal gaan maken.

Op dat moment is de film al bijna een uur onderweg, en dan begint pas de geschiedenis waarop de Zweeds-Hollywoodse routinier Lasse Halstrom zijn looiige melodrama baseerde: in 1925 overleed een Japanse professor, waarna diens hond tien jaar lang zijn baasje kwam opwachten op het treinstation in een voorstadje van Tokyo. Hallstrom verplaatste deze anecdote naar een pittoresk plaatsje aan de Amerikaanse oostkust.

De opnamen van die trouwe hond die op zijn vaste plekje tevergeefs op zijn dode baasje wacht terwijl we de seizoenen zien wisselen zijn fraai. Maar ze kunnen niet verhullen dat het verhaal nauwelijks genoeg vlees aan de botten heeft voor een korte film.

Het had vast gescheeld als de personages beter waren uitgewerkt. Maar nee, iedereen in deze snottert-u-maar-raak-film is ondergeschikt aan Hachiko's demonstratie van een sterke staaltje hondentrouw. Treurig wordt je vooral van Joan Allen.

De voor drie Oscars genomineerde vakvrouw moet zich beperken tot het spelen van een liefhebbende vrouw die moet accepteren dat de hond meer van haar man houdt dan zij. Flinterdun is ook de karakterisering van Gere als een muziekprofessor, die precies dezelfde gladde mininimal-music-achtige composities schrijft die we op de geluidsband van de film voorbij horen pingelen. Het is ontroerend dat Hachi tien jaar op zijn baasje wachtte. De film over zijn heldendaad lijkt net zo lang te duren. Dat kan onmogelijk de bedoeling zijn geweest.

FRITZ DE JONG