Supermarkten hebben een grote aantrekkingskracht op onafhankelijke filmmakers. Het is een goed uitgelicht instantdecor, en 's nachts heb je er de vrije hand. Je zet je cameraman in een winkelwagentje en je hebt een geweldige rijder tussen de schappen door. Production value voor een grijpstuiver.

Bovendien kun je er alles kwijt: van aanklachten tegen de consumptiemaatschappij tot tragikomische portretten van allerhande types, die geestdodend werk moeten verrichten en in opstand tegen hun lot komen.

Zie Employee of the month, Cashback en The good girl, om maar eens een paar films van de laatste jaren te noemen. Gigante, gedraaid in Uruguay, maar geregisseerd door de Argentijn Adrián Biniez, nestelt zich in deze categorie.

Het is een tragikomedie rond een zwaarlijvige nachtwaker (Horacio Camandule) die elke nacht via een batterij monitoren schoonmakers en vakkenvullers in een grote supermarkt in de gaten houdt. Het is ceremonieel tijdverdrijf, want als hij wel eens iemand betrapt op diefstal, laat hij het lopen. Zijn hobby's zijn heavy metal en kruiswoordraadsels, bezigheden die hem niet verder brengen op het pad van de liefde.

Op een nacht wordt hij als door de bliksem getroffen, als hij een schoonmaakster (Leonor Svarcas) in beeld krijgt die hij nauwlettend via de bewakingsmonitoren in de gaten houdt. Hij begint haar ook buiten de supermarkt te volgen, niet per se omdat hij van nature een stalker is, maar omdat hij geen idee heeft hoe hij het met deze, of welke vrouw dan ook moet aanpakken.

Biniez maakt deel uit van een groep jonge Latijns-Amerikaanse filmmakers, die de laatste jaren furore maakte in het internationale festivalcircuit. Gigante is deels vanuit Nederland gefinancierd met behulp van het Hubert Bals Fonds en producent IDTV, en ging op het afgelopen festival van Berlijn in première.

Gigante heeft een sterk uitgangspunt: een obsessieve liefde die gedeeltelijk via bewakingscamera's wordt beleefd. De twee hoofdrolspelers zijn ongepolijst en maken een authentieke indruk. Maar buiten dit gegeven om is de film net even te dun om diepe indruk te maken.

MARK MOORMAN