In de thriller Edge of darkness keert acteur Mel Gibson na een afwezigheid van zeven jaar terug op het doek. In die periode liet Gibson zich als filmmaker en branieschopper niet bepaald onbetuigd.

Edge of darkness is dus een cruciale film voor de acteur, en het is dan ook een echt stervehikel, dat op maat gesneden werd. De thriller van de Britse regisseur Martin Campbell is een bewerking van diens gelijknamige miniserie, die in 1985 door de BBC werd uitgezonden en in het tijdperk van Thatcher en de Koude Oorlog veel ophef veroorzaakte. Centraal staat een politieman, die als weduwnaar op zoek gaat naar de moordenaar van zijn dochter en daarbij ontdekt dat ze bij schimmige zaken rond een nucleaire opwerkingsfabriek betrokken was.

Scenarioschrijvers William Monahan (The departed) en Andrew Bovell (Lantana) kregen de taak om zes uur aan Britse complotkronkels tot twee hedendaags Amerikaanse uren in te dikken, en om de hoofdrol voor Gibson geschikt te maken. Erg subtiel pakt dat laatste niet uit. Wanneer de ster een schurk de les leest wordt de mensheid weer keurig in twee kampen verdeeld: 'je hangt aan het kruis, of je slaat er de spijkers in'. In het huis van de geheelonthouder gaat de whisky onder een dikke stoflaag verborgen.

Het duurt lang voor de fles geopend wordt en de politieman zijn beroepsethiek loslaat, waarna Gibson weer net zo bruut tekeer gaat als in de wraakfilm Payback. Dankzij een sterke rolbezetting, met Ray Winstone (Sexy beast) als ondoorgrondelijke intrigant en Danny Huston (The constant gardener) als doortrapte schurk, is de weg van A naar B zeker niet saai, maar 25 jaar na dato maakt een enkele bijzin over vuile bommen en jihad de oude plot niet automatisch actueel.

Dat valt te betreuren, want Campbell bewees met de sterke nieuwe start van James Bond in Casino Royale meer te zijn dan de ambachtsman die gecompliceerde megaproducties probleemloos naar de bioscoop kan loodsen. Achter de schermen van Edge of darkness is op niets beknibbeld, maar het is een film waar weinig dreiging of urgentie vanuit gaat. Of dat met de beoogde rehabilitatie van de ster samenhangt is de vraag. Stap twee is het door Jodie Foster geregisseerde The beaver, waarin Gibson's leven ingrijpend verandert wanneer hij een bever-handpop adopteert. Het is een komedie, zo wordt ons beloofd.

BART VAN DER PUT