Het valt niet mee een inwoner van het eiland Kauwenburg te zijn - verscholen onder de eerste 'a' van Atlantische Oceaan. Ooit was het het epicentrum van een bloeiende sardientjesindustrie, totdat alle exportlanden er plotseling achter kwamen dat sardientjes toch echt niet te vreten waren.

Resultaat: de Kauwenburgers moesten hun dieet voortaan beperken tot deze minder smakelijke neefjes van de haring. Dan ontwikkelt jonge uitvinder Flint Lockwood (stem van Peter Van de Veire) een machine die water in eten verandert. Zijn uitvinding blijkt, wonder boven wonder, een groot succes en Flint trekt al snel de aandacht van weermeisje Sam Sparks (stem van Do), en van burgemeester Shelbourne (stem van Thom Hoffman). Maar wat gebeurt er als iedereen maar alles kan eten wat hij wil?

Concurreren met Disney/Pixar (Wall-E, Up) en - op gepaste afstand - Dreamworks Animation (Shrek, Madagascar) is een onbegonnen zaak, toch lijkt Sony Picture Animation zo langzamerhand een niche voor zichzelf te hebben gevonden. Categorie: hoe gekker de plot, hoe beter. Van een echt bezeten huis in Monster house, surfende pinguïns in Surf's up, tot - inderdaad - een gehakballenregen.

Het regent gehaktballen (naar het kinderboek Cloudy with a chance of meatballs van Judi Barrett) is te absurd voor woorden, maar daardoor wel erg fijn. Regisseursduo Phil Lord en Chris Miller gaan zich helemaal te buiten aan de meest vreemde weersverschijnselen, van sorbetsneeuw tot spaghettitornado's, maar komen pas echt los wanneer de weermachine zich tegen de mensheid keert.

Er is eigenlijk maar één minpunt: de film komt alleen in een uiterst matte Nederlands nagesynchroniseerde versie uit. Dat de film desondanks erg leuk blijft, is een bijzondere prestatie.

BREGTJE SCHUDEL