Hoe het ontstaan van Nine te verklaren? Het begon allemaal in 1962 met 8 van Federico Fellini, over alter ego Guido (Marcello Mastroianni), een bejubeld filmregisseur met regieblokkade.

Schrijver Arthur L. Kopit en componist Maury Yeston raakten geïnspireerd door deze klassieker en maakten er in 1982 de Broadwaymusical Nine van, met onder anderen wijlen Raul Julia en Antonio Banderas in de rol van Guido. En toen was er regisseur Rob Marshall (Chicago) die Guido terugbracht naar het witte doek. Eén vraag beantwoordt deze beknopte chronologie helaas niet: waarom?

Guido Contini (Daniel Day-Lewis, met treurig Italiaanse accent) heeft een probleem. Zijn laatste twee films waren flops en nu kampt de arme man met director's block. Zelfs zijn favoriete vrouwen - trouwe echtgenote Luisa (Marion Cotillard), gepassioneerde minnares Carla (Penélope Cruz), muze Claudia Jenssen (Nicole Kidman) en de geest van zijn overleden moeder (Sophia Loren) - zorgen dit keer niet voor inspiratie. En dan blijven er weinig alternatieven over.

Marshall lijkt het hier duidelijk zelf aan een muze te ontbreken, ondanks de aanwezigheid van Daniel Day-Lewis en een handvol sterke actrices - met zijn allen goed voor zeven Oscars en een flinke emmer botox. Tergend langzaam sleept het verhaal zich voort. De liedjes hadden wat goed kunnen maken, maar worden niet optimaal benut. Soms ligt het aan de liedjes zelf (probeer een song met de tekst 'Mijn man is filmregisseur' maar eens spannend te maken), maar vaak is het Marshalls stijl die ze vakkundig de nek om draait, zo vastberaden wordt er bij elk muzikaal intermezzo tussen musicalnummer en dramatische scène heen en weer gesprongen.

Nine bedient noch de echte Fellini-fans, noch de musicalmaagden.

BREGTJE SCHUDEL