Feest in de megabioscoop Cinemec in Ede, waar Tim Burtons Alice in wonderland zijn Nederlandse première beleefde. Honderden verklede fans (met als favoriet natuurlijk Alice) mochten gratis naar de 3D film. Zij zagen een visueel fraai, maar braaf drama over een verbeeldingrijke opgroeiende tiener. Vanaf vandaag ook in Amsterdam te zien.

Zelden werd verwachtingsvoller uitgekeken naar een film dan Tim Burtons Alice in wonderland. Beschermers van de kinderziel waren er niet gerust op dat Lewis Carrolls sprookje bij de grootmeester van bizarre, absurdistische en grimmige humor in goede handen was. Zij kunnen net als opdrachtgever Disney gerust zijn, want met Alice in wonderland heeft Burton zijn meest onschuldige film gemaakt. In vergelijking ermee is Sjakie en de chocoladefabriek een vilein drama.

In Burtons Alice in wonderland zijn de raadselachtige, duistere avonturen van Alice die openstaan voor allerlei freudiaanse interpretaties veranderd in een conventioneel verhaal met een kop en een staart.

Het verbaast niet, want de film is geschreven door Linda Woolverton, die onder meer Disneys Beauty and the beast en The lion king op haar naam heeft staan.
Alice in wonderland begint met een zesjarige Alice, die na de zoveelste nare droom aan haar aristocratische vader vraagt of ze gek is.

„Alle bijzondere mensen zijn gek", antwoordt de avontuurlijke man, van wie Alice haar verbeeldingskracht heeft geërfd. Als zij dertien jaar later – haar vader is inmiddels dood – uitgehuwelijkt dreigt te worden aan een sullig rijkeluisjoch, rent ze weg, valt in een kuil en belandt in wonderland.

Burtons wonderland ziet er visueel fraai uit, maar de 3D-versie heeft als nadeel dat het beeld uiteenvalt; als de voorgrond scherp is, is de achtergrond wazig en vice versa.

In wonderland stuit Alice (fraaie rol van de onbekende Australische Mia Wasikowski) op gezellige personages/dieren als de blauwe rups, het witte konijn en de cheshire-kat, maar ook op de gestoorde rode koningin (geestige Helena Bonham Carter), die graag hoofden laat afhakken.

Alice krijgt in de strijd tegen de bitch steun van de Hoedenman (wit geschminkte, groen-ogige Johnny Depp met oranje haardos) en de witte koningin (Anne Hathaway) – de zus van de rode. Na een drakengevecht – hoe conventioneel kun je het maken? – keert Alice gelouterd terug in de mensenwereld.

Met de moraal van het verhaal ('Het is mijn leven en ik beslis wat ik ermee doe') is niets mis, maar we missen pestkop Burton die het kleedje onder de kijker wegtrekt. Deze keer geen dubbele bodems en een duistere onderstroom, de kijker krijgt wat hij ziet. Dat is in het geval van Burton niet voldoende; adel verplicht nu eenmaal.

JOS VAN DER BURG