Begin jaren tachtig ging een bevlogen Russische dirigent op zoek naar 'de perfecte harmonie', in Tsjaikovski's berucht moeilijke Vioolconcert. Zijn innige samenwerking met Joodse musici bracht hem in aanvaring met het regime van Leonid Brezjnev, waarna hij werd gedegradeerd van chef van het Bolsjoi-orkest tot schoonmaker bij hetzelfde illustere gezelschap.

In de komedie Le concert ziet dirigent Filipov (Aleksei Guskov) drie decennia later alsnog zijn kans schoon om het afgebroken Tsjaikovskiconcert te voltooien. Met hulp van de KGB-functionaris die hem destijds dwarszat en enkele naar de onderkant van de Russische samenleving uitgewaaierde orkestleden van weleer harkt Filipov een orkest bij elkaar. Ze stellen zich voor als het Bolsjoiorkest en reizen naar Parijs om een concert - pardon, hét concert te geven - in het vermaarde Théâtre du Châtelet.

De Roemeense regisseur Radu Mihaileanu laat de perfecte harmonie voor wat hij is en trekt steeds verschillende registers open. Daarbij treft hij soms de juiste toon. Maar soms ook juist helemaal niet. Een bruiloft van een moderne Russische gasbaron ontaardt in de drukke toestanden die we kennen uit de Balkankluchten van Emir Kusturica. De scenes tussen Filipov en de Franse topvioliste die als solist zal optreden, zijn juist dramatisch geladen.

Mélanie Laurent, die vorig jaar internationaal doorbrak in Quentin Tarantino's Inglourious basterds, bevestigt in haar vertolking van een gevoelige muzikante haar grote uitstraling op het witte doek. De film opent sterk, als een satire op het post-communistische Rusland, waarbij veteraan Valeriy Barinov zich onderscheidt als groteske ex-KGB'er die de Internationale als ringtone op zijn mobieltje heeft. Uitgesproken zwak is daarentegen het kluchterig voortkabbelende middenstuk, waarin het bijeengeraapte zootje orkestleden de repetities laten schieten, om hun eigen handeltjes te drijven in de straten van Parijs. Ook de melodramatische flashbacks over de trauma's van Filipov hadden achterwege mogen blijven.

FRITZ DE JONG