Mannen die vrouwen haten was een strak vertelde en stijlvol gefilmde thriller, die uitstekend tot zijn recht kwam in de bioscoop.

Voor de vervolgdelen van Stieg Larssons populaire Millennium-trilogie was een beduidend lager budget beschikbaar. Bovendien haalden de producenten met Daniel Alfredson een regisseur in huis die zijn sporen voornamelijk verdiende als televisiemaker. De lat werd dus op alle fronten lager gelegd, en het resultaat is er ook naar: Millennium 2 en 3 zijn in wezen niets anders dan een in tweeën geknipte miniserie. Niet slecht gedaan, maar toch: geen cinema maar televisie.

Aan het eind van Millennium 2 zagen we hoe hacker / privedetective Lisbeth Salander halfdood in een schuur werd  gevonden, samen met een gevaarlijke oude gek die door haar is toegetakeld.

Beiden worden overgebracht naar een ziekenhuis, waarna alle eindjes aan elkaar worden geknoopt in een rechtbankthriller die - net als de voorganger - het nodige vergt van des kijkers goedgelovigheid. Millennium 3 heeft een afgerond einde, en dat maakt deze aflevering bevredigender dan het met een cliffhanger eindigende deel 2.

Opnieuw wordt de film gedragen door Noomi Rapace, die memorabel was, is en zal blijven als de woest om zich heen meppende Lisbeth Salander, de gekwelde punkdame die revanche neemt op alle mannen die haar hebben misbruikt of anderzins hebben dwarsgezeten. De gerechtigheid die Salander vindt in het slotdeel van deze opgeklopte wrekersfantasie mag dan niet zo geloofwaardig zijn: lekker is het wel.

FRITZ DE JONG