Hoe laag kun je de lat leggen bij kinderfilms? Heel laag, bewijzen de makers van de Hollywoodfilm De bonte brigade. Bij het maken van de oudbakken popcornfilm moet inventiviteit een verboden woord zijn geweest.

In Hollywood doen kinderfilms over het milieu al jaren de kassa rinkelen. Er is niet meer voor nodig dan een paar pluizige beesten en een stuk bedreigde natuur. Jaag een dier een bos uit en genadeloze kinderwoede zal u eeuwig achtervolgen.

In Furry Vengeance (vertaald als De Bonte Brigade) roept een projectontwikkelaar (Brendan Fraser - Gods and monsters, The mummy - moet zijn films beter uitkiezen) die een bos wil kappen de wraak van de dierenwereld over zich af. Een stinkdier zorgt ervoor dat hij bijna stikt, knaagdieren bijten de bedrading van zijn auto stuk en een ekster houdt hem 's nachts uit zijn slaap door tegen het raam te tikken. De projectontwikkelaar gaat in de tegenaanval, maar drie keer raden wie er wint.

Het gegeven van De bonte brigade, een combinatie van live-action en computeranimatie, is al weinig origineel, maar dodelijk is de fantasieloze, platte uitwerking. Zelfs de beste grap is flauw, de actie voorspelbaar en het acteren moddervet. 

Xenofobie kan er ook nog wel bij: de Amerikaanse projectontwikkelaar ziet zijn fout in, maar de Japanse en Indiase investeerder achter hem volharden in hun milieucriminaliteit. Amerikaanse kinderen kunnen blijkbaar niet vroeg genoeg leren dat het kwaad uit het buitenland komt.

JOS VAN DER BURG