'Zoek je boom en maak verbinding.'' Welkom op het jaarlijkse No Mind Festival in Zweden, dat een New Ageparadijs is. De feelgood documentaire Three miles north of Molkom schetst een hilarisch, maar ook sympathiek portret van een aantal deelnemers.

Ik biecht het maar meteen op: sinds Michel Houellebecqs dodelijk hilarische beschrijving van een hippiekamp in Elementaire deeltjes, kan ik woorden als sjamanisme en tantra niet meer onbevangen horen. Ondergetekende keek dus met bevooroordeelde ogen naar de workshops sjamanisme, keelzangzingen en tantraseks in Three miles of Molkom. Dat doet ook deelnemer Mick in de documentaire.

De Australische honkbalcoach, die bij per ongeluk op het festival is beland, omschrijft de inhoud van een groepsbijeenkomst kernachtig als 'het grootste gelul dat ik ooit hoorde'. Het maakt hem tot een buitenbeentje in de wereld van New Age-adepten. ''Ik zou het prettig vinden als je minder praat,'' zegt een van de leden in zijn groep, van wie de meesten duidelijk niet naar het festival zijn gekomen omdat ze zich buitensporig gelukkig voelen.

Three miles north of Molkom doet in het begin een potje New Agebashing vermoeden, maar geleidelijk verandert het debuut van de Engelse makers Robert Cannan en Corinna Villaria-McFarlane van een sarcastisch verslag in een innemend portret van een groepje deelnemers, met wie de kijker gaat meeleven. Ook Mick laat zijn cynisme varen - waarschijnlijk vooral te danken aan zijn verliefdheid op een deelneemster - en wil zo lang mogelijk blijven.

Zoveel pais en vree laat ook de kijker niet onberoerd. Het blijft curieus om mensen over gloeiende kolen te zien rennen en in een Tibetaanse zweethut bijna aan hitte te zien bezwijken, maar na de film overheerst het besef dat iedereen op deze planeet een zoekende ziel is. De één leest een boek, de ander omhelst een boom.

JOS VAN DER BURG