Marmaduke, een film over een pratende Deense dog, is een hondenkomedie zonder één leuke grap. Best mogelijk dat Marmaduke als krantenstrip leuk is. Het moet haast wel, want de hond staat al ruim een halve eeuw in tientallen Amerikaanse kranten.

En nu is er de live-action speelfilm, die misschien vooral duidelijk maakt dat niet ieder strip geschikt is voor verfilming. Of ligt het aan de filmmakers dat Marmaduke een gooi doet naar de titel deprimerendste film van het jaar?

De film voert een honderd kilo wegende pratende Deense dog op, die vindt dat hij het als hond in de tienerleeftijd niet makkelijk heeft. Helemaal niet als zijn baas (Lee Pace) tegen de zin van zijn vrouw en kinderen doordrijft dat het gezin van Kansas naar Californië verhuist. Hoe hou je je als hond staande in een nieuwe vijandige omgeving? Marmaduke krijgt het aan de stok met machohonden, raakt verstrikt in liefdesperikelen en loopt weg van huis.

Eindelijk vallen Marmadukes baas de schellen van de ogen: hoe kon hij zo egoïstisch zijn om iedereen mee te slepen naar Californië? Hadden we al gezegd dat William H. Macy een bespottelijke rol heeft als fabrikant van vegetarisch hondenvoedsel? En dat Marmaduke uitblinkt in het laten van scheten?

JOS VAN DER BURG