Als je je enorm ergert aan de hoofdpersoon van een film, is het nog lastig om hoofdpersoon en film uit elkaar te houden. Na afloop van Greenberg van Noah Baumbach blijkt dat je de door Ben Stiller gespeelde manisch depressieve Roger Greenberg niet zo maar kwijt bent.

Een vriend (een zeldzame vriend) zegt tegen de 41-jarige Greenberg, als ze naar een stel jongelui kijken: 'Youth is wasted on the young' ('Jeugd is verspild aan de jongeren'). Maar daar doet Greenberg graag een schepje bovenop: 'Life is wasted on ...' - hij denkt even na - '... people!'

En dat is geen geestige overdrijving, want Greenberg heeft geen gevoel voor humor. En het is ook geen scherp geformuleerd aforisme, want daarvoor ontbreekt hem het talent. Het enige wat hij in ruime mate bezit, is een onuitputtelijk hoeveelheid cynisme en chagrijn, het geheel afgewerkt met een bord voor zijn hoofd. We vermoeden kwetsbaarheid, maar Greenberg maakt het de wereld wel heel lastig om van hem te houden. Af en toe schrijft hij boze brieven aan multinationals, die hij vervolgens natuurlijk niet verstuurt.

Met Greenberg heeft Baumbach (die grossiert in met het leven worstelende helden, zoals eerder in The squid and the whale) een intrigerende film gemaakt over een worsteling met het leven die niet verlicht gaat worden door de gebruikelijke Hollywoodwendingen. Des te opvallender, omdat Baumbach zijn verhaal gesitueerd heeft in Los Angeles - een stad die hij probeerde zo non-descript mogelijk in beeld te brengen.

Roger Greenberg komt als buitenstaander naar Los Angeles, na een verblijf in een psychiatrische inrichting, om op het huis - en de hond - van zijn succesvolle broer te passen. Dat hij slecht is toegerust op het leven in L.A. blijkt uit het feit dat hij bijna verdrinkt in het zwembad en dat hij niet van plan is auto te rijden. En daarmee is hij al een complete buitenstaander in de stad van de freeways en de zwembaden.

Op de vraag van zijn ex wat hij met zijn leven gaat doen, antwoordt hij dat hij 'niets' gaat doen. 'Oh, nou, dat is ... moedig,' zegt ze tegen hem, maar ze bedoelt natuurlijk dat hij knettergek is, om zoiets hardop te zeggen. In L.A. nog wel, de wereldhoofdstad van de schone schijn.

Greenberg ontmoet een oude vriend (Rhys Ifans), een ex (Jennifer Jason Leigh) en een assistente van zijn broer (Greta Gerwig), met wie hij een aarzelende (zeg maar pijnlijke) relatie krijgt. Er wordt een hondenhok getimmerd en de hond wordt ziek (de plot!), waarbij Greenberg maar één zorg heeft: als het maar niet besmettelijk is.

Het is een ijzersterke, moeilijke rol van Stiller, die werkelijk geen spoor van behaagzucht toont in deze rol. En dat is moedig te noemen.

MARK MOORMAN