Nadat hij met de vervolgfilms Rocky Balboa en John Rambo terugkeerde naar zijn grootste successen, levert regisseur, scenarioschrijver en ster Sylvester Stallone met The Expendables een luidruchtige toegift op een compleet tijdperk.

Omgeven door een walm van diesel en kruitdampen werkt een roedel middelbare mannetjesputters zich door een lange stoet grommende boeven heen, zoals de bekendsten onder hen dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw herhaaldelijk deden.

Het is Goud van Oud: net als bij rockbands die maar niet van ophouden weten kan er geconstateerd worden dat sommige leden alleen nog op routine draaien, waar anderen schitteren door afwezigheid. The Expendables heeft geen gebrek aan mankracht, maar in plaats van een handvol onbekende Amerikaanse showvechters hadden Steven Seagal, Jean-Claude Van Damme en Chuck Norris hier niet misstaan.

Stallone speelt vanzelfsprekend de aanvoerder van het zootje ongeregeld, dat zich als vogelbeschermers voordoet om een fictieve Latijns-Amerikaanse bananenrepubliek te betreden en er een wrede dictator en een corrupte cia-agent over de kling te jagen.

Arnold Schwarzenegger, goed voor een lollig bijrolletje, ging hen daarin voor met Commando (1985), waarin hij meer slachtoffers maakte dan in de rest van zijn weinig zachtzinnige oeuvre.

Stallone onderkent wijselijk dat The Expendables op nostalgie draait: er nog een keer ouderwets bruut tegenaan gaan is niet alleen het motto van de film, maar ook de motiverende factor voor de personages. Dat geeft de film een speelser karakter dan de voorgangers, waarin de bottenbrekers meestal hun vrouw, kind of broer moesten ontzetten danwel wreken.

Het gebrek aan oprechte woede haalt de angel uit het plotje. Stallone's beperkte gaven als actieregisseur leiden er bovendien toe dat een atletische ster als Jet Li nauwelijks uit de verf komt, en dat de rommelige climax met een blufmontage en beroerde digitale explosies en bloedfonteinen als een wanhoopsoffensief oogt.

De film dankt de beperkte charmes dus volledig aan het absurde machismo en de verweerde koppen van mompelende ijzervreters als Mickey Rourke en Dolph Lundgren, hoewel de hedendaagse actiester Jason Statham er als enige in slaagt een echt bloedlinke indruk te maken.

BART VAN DER PUT