Aan zelfvertrouwen heeft het regisseur en scenarioschrijver M. Night Shyamalan niet ontbroken, sinds hij met het invloedrijke The Sixth Sense de meest succesvolle horrorfilm uit de geschiedenis maakte.

Aan zelfvertrouwen heeft het regisseur en scenarioschrijver M. Night Shyamalan niet ontbroken, sinds hij met het invloedrijke The sixth sense de meest succesvolle horrorfilm uit de geschiedenis maakte. De filmmaker ging de afgelopen jaren echter spektaculair onderuit met Lady in the Water en The Happening, die in commercieel opzicht flopten en door Amerikaanse critici met hoon ontvangen werden.

Shyamalan liet zich niet van de wijs brengen: het peperdure The Last Airbender  opent met de mededeling dat we naar Boek Eén kijken, en sluit klifhangend af met de introductie van een nieuwe booswicht. De maker meent een succesformule te lanceren.

De film is gebaseerd op de populaire Nickelodeon-cartoonserie Avatar: The Last Airbender , waarin de Amerikaanse makers veel invloeden uit de Japanse animatiecultuur verwerkten. In zijn scenariobewerking besteedt Shyamalan veel aandacht aan de mythologie, die voor onbevangen kijkers redelijk goed te volgen is.

Centraal staan twee jonge leden van het watervolk, dat bedreigd wordt door het oorlogszuchtige vuurvolk, dat ook de lucht en aardvolkeren bestrijdt, al is daar in Boek Eén weinig van te zien. De jonge helden raken bevriend met een kind dat een Avatar is: het jochie zal als enige op aarde de vier elementen kunnen manipuleren, al lukt dat in Boek Eén slechts gedeeltelijk.

Voor een fantasievolle film voor en over kinderen maakt The Last Airbender  een merkwaardig futloze indruk. Shyamalan benut de kurkdroge dialogen hoofdzakelijk om feitelijke informatie over te brengen, en verwaarloost de gevoelens van de personages, die nauwelijks tot leven komen.

Het is pijnlijk om te zien hoe een acteursensemble vol jonge kinderen worstelt met de materie, maar de volwassenen maken ook een verkrampte indruk. Je zou bijna denken dat Shyamalan allen voortdurend op het hart drukte dat de toekomst van de aarde daadwerkelijk op het spel stond.

Tot overmaat van ramp is The Last Airbender na de opnamen aan een overhaaste 3D-omzetting onderworpen, zoals dat ook met Clash of the Titans gebeurde. Opnieuw laat het resultaat te wensen over. Cameraman Andrew Lesnie werkt in de stijl die hem met The Lord of the Rings succes bracht, maar zijn pogingen om sfeervol en sprookjesachtig uit te pakken worden herhaaldelijk ondermijnd door de nabewerking en het lichtverlies dat 3D eigen is.

Na drie missers op rij rijst intussen de vraag of Shyamalan zijn oude vorm nog terug kan vinden. Aan Boek Twee van The Last Airbender moet hij zeker niet beginnen.

BART VAN DER PUT