Linda van Dyck en Victor Löw schitteren in Who's afraid of Virginia Woolf?

door Theo Hakkert
foto Ben van Duin

In 2010 werden ze, voor Oog om Oog, bekroond met de Toneel Publieksprijs en zaterdagavond stonden Linda van Dyck en Victor Löw opnieuw tegenover elkaar, ook letterlijk. Zij speelde Martha, hij George. Het beroemdste echtpaar uit de toneelliteratuur van na de oorlog. Uit Edward Albee’s ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’. Uit 1962.

Uit de manier waarop Löw in de openingsscene in de stoel ging zitten, viel al op te maken dat hij, als George, wel zin had in een potje verbaal worstelen. Hij plofte neer, maar strijdbaar. Lichaamstaal: kom maar op.

Naast hem Linda van Dyck als Martha. Kwetsbaar maar niks te verliezen.

Ze zijn jaren getrouwd. Dit is de nacht na een feest. Zij heeft zonder zijn medeweten een jong stel uitgenodigd voor een afzakkertje; het wordt een démasque.

Martha is de dochter van een rector-magnificus. George was de veelbelovende docent, die haar vader zou opvolgen. Er is veel onuitgesproken frustratie tussen de twee.  Het komt er allemaal uit na een paar ongelukkige opmerkingen over en weer, waarbij het jonge stel (Eva van de Wijdeven en Mohammed Azaay) als aangevers en sparring partners fungeren.

Martha en George leven in een onuitgesproken bestand. Een omertà. Maar dan vertelt Martha aan een gast over George’ zoon. Wat precies, blijft onduidelijk. Belangrijk is alleen dat hij er weet van krijgt. Spuwend: “Jij Zou Niets Zeggen!” En het is oorlog.

Alle latente verwijten komen vrij. Ongeremd, mede door de alcohol. Alle registers worden bespeeld. Plagen, pesten, sarren. Sarcasme, cynisme, sadisme. Seksuele intimidatie. De echtelieden besparen elkaar niets. Des te schrijnender is het besef dat er een heuse liefde onder zit.

Koren op de molens van Löw en Van Dyck. In hoog tempo, met perfecte timing, dagen ze elkaar uit en sleuren elkaar mee naar ongekende hoogte. Dit is het vuurwerk dat Albee voor ogen gestaan moet hebben. Je hebt, als toeschouwer, te doen met het jonge stel. Van de Wijdeven en Azaay kunnen, in hun rollen, slechts toezien hoe Löw en Van Dyck alle handreikingen van Albee aangrijpen om er een spektakel van te maken.

Knap is dat je er als toeschouwer niet achterkomt of hoe veel spel er in dit spel zit. Kan ook zo maar zijn dat Martha en George wel vaker een jong stel uitnodigen om ze met dit rollenspel uit te dagen.

Vergeet niet op het decor te letten. Een grasmat met bloemen die groeien.