We meren af bij De Ouwe Compagnie in Enschede. De eetgelegenheid profileert zich als Hollands restaurant. Dus: veel rood-wit-blauwe vlaggetjes, een oranje interieur en 'Hup, Holland Hup' op de achtergrond? Nou, nee. De bedoeling is om de gasten welkom te heten in een gezellige huiskamer en dat lukt. Maar wat er nou Hollands of 'compagnieachtig' aan is? Joost (van den Vondel misschien) mag het weten.
Hoe zit dat?
Als we dat nou eens letterlijk nemen, hoe zit dat? Nou, de harde houten stoelen zitten voor geen meter. Je mag van geluk spreken als je op één van de schaarse, zacht gestoffeerde bankjes terecht komt. De plek is sowieso belangrijk in dit café als je tenminste niet wilt dat andere gasten van je gesprekken kunnen meegenieten. Wij hebben de pech in het midden van de zaak terecht te komen waar de tafeltjes bijna aan elkaar grenzen. Er zit een soort psychologische grens tussen, omdat wij iets hoger zitten dan de mensen aan de andere kant van de reling. Maar hoe we ook proberen langs hun gesprekken heen te luisteren, we vangen toch meer op dan ons lief is. De gasten verbazen zich erover dat er geen vlees wordt geserveerd bij hun... kaasfondue. Tja.
Hoe worden we geholpen?
Het loopt storm bij deze eetgelegenheid. Er komen telkens nieuwe gasten aan de deur die niet hebben gereserveerd en de deur moet worden gewezen. Zodra er binnen een tafeltje vrij komt, wordt die á la minute weer bezet door andere eters die wel hebben gereserveerd en aan de bar op een vrijkomend tafeltje hebben moeten wachten. De bediening is dus beredruk om alles logistiek in goede banen te leiden. Daardoor hebben ze wel minder tijd over voor een praatje met de gasten. Ze maken geregeld een rondje door de zaak. Om te vragen of alles naar wens is of om drankjes bij te vullen.
Wat eten we?
'Stoere bolletje', 'Karpatsjio', 'Tom en Tom aten soep', 'Een portie kannibaal', 'Een ingewikkeld verhaal', 'Soestdijkje...', de fantasie viert hoogtij bij het benoemen van de gerechten. Achter de fraaie benamingen gaan evenwel gewoon een broodje met kruidenboter en knoflooksaus, carpaccio, tomatensoep, spareribs, forel in folie en soesjes met chocolade schuil.
Hoe smaakt dat?
Geen moeilijke gerechten met nog niet ontdekte kruiden, maar eerlijk eten. Goed van smaak, prima van temperatuur en in een vlot, zij het niet gehaast tempo opgediend. Op voorverwarmde borden. Perfect. De porties zijn goed gedoseerd. Je wordt er niet overvol van, maar voldaan. Af en toe fietst er zelfs een engeltje over je tong mee.
En nu betalen....
Voor de tomaten- en uiensoep, zalmfilet in bladerdeeg, tournedos (250 gram), chocotaartje en soesjes als dessert plus drie drankjes, betalen we € 61,80.
Gaan we nog eens?
Wat een vraag... We willen alle gerechten uitproberen in dit supergezellige huiskamerrestaurant.
Hennie Talens
