Normaal rijden we hier altijd gedachteloos langs, maar de laatste maanden zien we ineens een volle parkeerplaats en horen we enthousiaste verhalen over bistro De Kolenbrander in Hengevelde. Fijn, de auto kan zó naast de deur, dat is dan weer de luxe van een dorp.

Hoe zit dat?
Verrassend sfeervol. Van de buitenkant vreesden wij Oisterwijk en boerenknopstoel, maar niks is minder waar. Gezellige zitjes, hier en daar afgeschermd met rieten plantenbakken, vlotte oranje-leren stoelen, bruine kroonluchters, een warme sfeer. Hier kun je in een spijkerbroek binnenlopen maar ook in je nieuwste herfsttuniekje. De open keuken laat de kok aan het werk zien; het glimt je tegemoet, dat schept vertrouwen.

Hoe worden we geholpen?
De man die ons welkom heet lijkt oprecht blij ons te zien. Die gedachte houdt de rest van de bediening ook vast. Gasten krijgen hier een warm bad van efficiënte aandacht. Geen geslijm en gezeur, maar vlotte service, een lach en een vriendelijk woord. Wi'j d'r an denk'n, van de leu mow 't heb'n staat op de menukaart en dat motto wordt ook royaal in de praktijk gebracht. Een ongedwongen bedoening.

Wat eten we?
Bij een stokbroodje knoflooksaus en lekker gemarineerde olijfjes bestuderen we de kaart. Alweer een vooroordeel de wereld uit: hier staat meer op dan het geijkte bistrowerk. Bistro, Hengevelde, vergeef ons, maar we hadden visioenen van Holle Bolle Gijs en een heel-paard-half, allemaal onzin. Weliswaar kun je onwijze vleesgerechten bestellen, maar meer verfijning is er ook. Het is hier wel vlees-georiënteerd: de viseters kunnen maar uit drie hoofdgerechten kiezen, vegetariërs uit twee. Vriendin gaat voor Niet mokken maar wokken (lamshaasjes met onder andere peultjes in teriyaki-saus), ik neem Drie op een rij: een trio van Wegdammer rib, lamsrack en ribeye. Vooraf gaan we voor de Preuverieje, een verzameling kleine voorgerechtjes.

Smaakt dat?
O, wat zijn we heden blij met de Preuverieje: een etagère waarop de kok gewoon van bijna alle voorgerechtjes iets heeft gedrapeerd. Voor beiden een klein mosterdsoepje, een champignon in knapperig deeg, een zalmbonbon met garnaaltjes, beetje salade, carpaccio en rauwe ham met meloen. We draaien en prikken, smullen. Niks vleeshompen op een plank vervolgens, maar een net opgemaakt trio aan de ene en een gezellig wokje aan de andere kant van de tafel. Patat en gebakken aardappels, salade en gemengde warme groenten, wie hier met honger weg kan moet zich laten nakijken. Het vlees is mals, gewoon goed. Is er dan helemaal niks te vitten? Nou ja, even dan. De piepertjes zijn droog en smaken vreemd naar oud vet. Laten we die staan, hebben we nog veel te veel. De geplande crème brulee moeten we helaas overslaan. Niks geen liflafjes of mooi-kokerij, gewoon good ett'n.

En nu betalen…
We rekenen met zijn tweetjes 76,90 euro af. Dat is voor twee zeer royale voorgerechten, twee hoofdgerechten, drie rosé en twee koffie na.

 
Komen we nog eens?
Zeker. Het eten en de entourage zijn prima verzorgd en we hebben ons echt gewenste gasten gevoeld. We hebben in veel duurdere tenten wel eens veel mindere avonden gehad.

Frederike Krommendijk