Lekker rennen in een bos, dat is leuk voor kinderen. Maar als dat bos een echt speelbos is en je krijgt ook nog een groene rugzak vol opdrachtjes mee, dan is het ineens een uren vullend programma waar je rode wangen en vieze kleren van krijgt en nog wat van opsteekt ook. Het Dierenvriendjespad in Nijverdal is goed voor zo’n lekkere middag. Low-budget, groot vertier.

door Frederike Krommendijk

Het lijkt wel een  extreme make-over. Vier kindjes, net nog gepoetst en gestreken van de achterbank geplukt, kruipen aan de ene kant de Dassenburcht in en komen er aan de andere kant pikzwart, gillend en met snotterbel weer uit. Dat wordt weer wassen vanavond… Het kan allemaal niet bommen want het is meteen dikke pret als we bij het Bezoekerscentrum Sallandse Heuvelrug vertrekken. Sven en Simon van vier, de mannen in het gezelschap,  jagen al vooruit op zoek naar de houten eekhoorntjes die het pad markeren.

De route loopt gelijk aan die van het Speelbos, alleen hebben wij voor het Dierenvriendjespad een boswachtergroen rugzakje vol opdrachten bij ons en een soort mini-Rad van Avontuur.  Elke keer als we daaraan draaien moeten we uit één van de gekleurde boekjes een opdracht doen. De kids willen meteen de hele tijd wel zwengelen aan dat wiel, dus om nog enig systeem in de chaos  te brengen besluiten we om bij elke houten eekhoorn een vraag te doen. Anders schiet het natuurlijk helemaal niet op met die twee kilometer. Bij de Dassenburcht draagt mama 1 voor dat een konijn huppelt en moeten de kinderen die huppel nadoen. ’t Gaat nog onwennig en de burcht vol spannende gangen lokt, laat eerst maar even razen. Educatief doen we straks wel.

Bij de volgende eekhoorn verordonneert  het boekje ons als een eend op één poot staan. Jet van twee heeft er nog wat moeite mee maar haar twee jaar oudere zus Pien staat met de tong uit de mond haar best te doen. Er is er maar één de grootste zus, ja. Even later is die stoerheid helemaal verdwenen als ze –met de blik op oneindig of er weer een eekhoorn opduikt- over een boomwortel struikelt. Ze mag draaien aan het wiel als troost en moet aanwijzen waar de stam, de takken en de bladeren aan een boom zitten. En de wortels dan, vraagt mama 2. Ja, domme vraag, op de grond,  lelijk in de weg natuurlijk!

Zo hobbelen we van vraag naar vraag, van eekhoorn naar eekhoorn en vooral van het ene leuke speeltoestel naar het andere. Allemaal leuk, die kennis der natuur, maar in een enorme boomhut klimmen is natuurlijk tien keer zo cool. Of in een donkere gang kruipen en elkaar dan halverwege tegenkomen en keihard krijsen van schrik en pret. Slimme vinding, zo’n afgescheiden stuk bos voor dit soort trommelvlies-terroristen… Al spelend en rennend doen ze uit de Dierenvriendjes-boekjes ook nog wat kennis op over wormen, slakken, jaarringen en andere wetenswaardigheden. We lopen in een mini-polonaise door het bos, krioelend als een worm.

Een gewoon pakje appelsap smaakt buiten veel beter en als er één moet plassen staan ze natuurlijk allemaal met de broek naar beneden…veel leuker dan thuis op de wc. Sterretjesmos plukken en je verbazen over die verende kussens onder je schoenen, wiebelen op een hangbrug, het verschil leren tussen dode stenen en levend hout,  zoeken naar de route, het is voor de categorie 4 tot 6 jaar een feestje. De voor deze activiteit eigenlijk te kleine Jet hobbelt dapper mee, af en toe hevig verontwaardigd als ze een opdracht niet kan meedoen. Gelukkig is het pad redelijk buggy-proof. Hadden wij vroeger maar zo’n bos gehad, zuchten de mama’s. Ook   al herinneren we ons dat we toen van elke holle boom of stapel stammen zelf wel wat te klimmen en verstoppen maakten, dit is tien keer leuker.

We laten na een tijdje de educatieve rugzak  voor wat ‘ie is. De spanning van het draaien aan het kleurenwiel is er een beetje af en we moeten af en toe ook wel erg in de boekjes bladeren om nog een vraag te vinden die iedereen kan boeien. Wie ziet de auto, jongens? Rennen! Ongemerkt zijn we bijna twee uur onderweg  geweest en dat voor een euro per kind. Een mooi low-budget ideetje voor een verjaardag. Dat vrekkige idee doen we wel een beetje teniet door vervolgens de Holterberg door te rijden en bij Woody’s aan te leggen voor pannenkoeken en tosti’s. Bijna veertig euro, slik. Vooruit, het is vakantie. De dierenvriendjes slapen op de achterbank, zwart als roet en met wangen als bellefleuren. Een beetje wijzer, maar nog belangrijker: uitgeraasd.