Het is weer de tijd van ‘Wild eten in de Achterhoek’. De komende maanden staat in 28 restaurants voornamelijk wild op de kaart.

door Rob van den Dobbelsteen

Zo werd wildbraad opgediend en zo wordt het nog steeds opgediend. Althans, in De Gouden Karper. Dampend, een tikje gaarder dan elders en, als het even kan, aan het karkas. Zo doen ze het hier al eeuwen. Was er ooit een gast die het anders wilde?

Niet dat Caspar van der Schueren weet. Dan nog was hij gewoon op de oude voet doorgegaan. „Want”, zegt de eigenaar van het fameuze café-restaurant in Hummelo, dat ook wel door het leven gaat als ‘de Huiskamer van de Achterhoek’, „als ze zelfs uit Duitsland en België naar ons toe komen om wild te eten, dan ga ik onze stijl toch zeker niet veranderen?” Nee, hij zou wel gek zijn.

In de gelagkamer gaat bij kaarslicht, fonkelende glazen wijn en zacht geroezemoes de kaart langzaam rond. Hééééél langzaam. Niet omdat hij zo zwaar is, maar omdat het zo verrekte moeilijk is er een keuze uit te maken. Want allez, doen we nu de fazant met zuurkool of toch maar liever de hazenpeper met rode kool? Of gaan we, net als vorig jaar, voor de wildzwijnshaas in rozijnensaus? Soms gaan de handen in wanhoop naar het donkerbruine plafond. Want naast de hazenbout staat er ook nog eens hazenrug op het menu. In cranberrysaus nog wel. En met een stoofpeertje.

Een wildpaleis? Ja, al sinds 1642. De onder gespierde kastanjebomen hurkende Gouden Karper staat krom van traditie. Het is de éminence gris in een groep van nu al 28 restaurants die elk jaar in oktober, november en december een volksverhuizing van lekkerbekken lijkt te ontketenen. Wat ruim een kwart eeuw geleden onder de noemer ‘Wild eten in de Achterhoek’ met een paar restaurants begon, is uitgegroeid tot, wat Caspar de van der Schueren met enige voorzichtigheid best een rage durft te noemen.
„In andere delen van het land”, monkelt hij vergenoegd, „hebben ze ons proberen na te apen. Want zo gaat dat als je succes hebt. Maar alleen hier is het een voltreffer geworden.” Hij denkt wel te weten waarom ook. Het is de aparte sfeer, het is de Achterhoek. Of beter gezegd, het is de link die de mensen onbewust leggen tussen streek en wild.
Jawel, dat geldt ook voor de Veluwe. Maar met alle respect, de Veluwe is de Achterhoek niet. Zouden ze willen. Hier wordt woest bos brutaal afgewisseld door de symmetrie van brede akkers. Hier bolt het land, ploegt de boer, ruisen beekjes en vallen kastanjes met plofjes op brede oprijlanen. Hier kraait de haan je wakker, koert de houtduif je in slaap. Hier hangt onmiskenbaar het aroma van vervlogen tijden. Dit is het land van boeren, vissers, jagers. ‘Hier leef je’, zoals iemand in het gastenboek van De Gouden Karper schreef, ‘in de tijd van nu en de sfeer van toen.

Dat geldt zelfs voor de jongste deelnemer aan ‘Wild eten in de Achterhoek’, het aan de rand van een spannend bos gelegen restaurant Wolfersveen, iets ten noorden van Zelhem. Net open, poepmodern en strak in de lak. Maar hoewel het aan de muur hangende wild (overleden en geprepareerd, dat spreekt), er plots heel anders uitziet dan in De Gouden Karper, is het er net zo behaaglijk. Oké, hier zou het geschal van de jachthoorn en het opgewonden geblaf van honden niet misstaan. Sfeer. Ook hier Opgeroepen door gastvrouw Germaine Bronsteijn, die alles van wijnen weet en die als opwarmer met onbedaarlijk succes een witte Rioja aanbeveelt. Opgeroepen ook door kok Maarten Willem Gemmink, die met een aanstekelijk enthousiasme wilde - vanmorgen vloog ze nog - eend voorstelt Wild eten in de Achterhoek.

Twee restaurants bezocht. Nog 26 te gaan.  Eten combineren met wandelen en fietsen. Wild eten in de Achterhoek laat zich uitstekend combineren met wandel- en fietstochten in een - lijkt het wel - daarvoor gemaakte streek. Een aantal deelnemende hotels en restaurants biedt diverse meerdaagse arrangementen aan. Maar wie zijn uitstapjes liever zelf uitzoekt, heeft eveneens een macht aan mogelijkheden.

Een magnifieke, goed uitgepijlde fietsroute is bijvoorbeeld de ‘Oude IJsseltocht’, eenvoudig vanuit De Gouden Karper in Hummelo te maken. De route is zo’n 65 kilometer lang, maar kan makkelijk in twee stukken worden geknipt. Het westelijke deel voert onder meer door eeuwenoude stadjes als Bronkhorst en Doesburg,  het oostelijke is meer landelijk. In de westelijke route vormt herberg De Gouden Leeuw in Bronkhorst een aangename pleisterplaats. In de oostelijke route is dat vooral theetuin ’t Höfken, op de grens van Zelhem en Doetinchem. Al is het maar om de kruidkoeken van gastvrouw Gerrie Brunsveld.Een onderhoudende, eveneens rondom De Gouden Karper uitgezette wandelroute, is de bijna 5 kilometer lange Enghuizenroute over landgoed Enghuizen, simpel te combineren met de iets kortere Domineesroute.