Een herfstdiner vraagt om een ‘bronzen’ ambiance. En waar vind je die beter dan bij Bilderberg Landgoed de Wilmersberg in De Lutte. Alleen de weg erheen al: slingerend door een glooiend landschap, langs rood vlammende bomen en laagvliegende ‘witte wieven’…het verlangen naar wildgebraad bij een knappend haardvuur neemt met de meter toe.

Hoe zit dat?
Vorstelijk, in één woord. Het hotelrestaurant ademt nog altijd de grandeur van de oorspronkelijke fabrikantenvilla: kroonluchters, zilveren kandelaars, antieke kasten, donkere lambrizeringen. Het tikken van de klok en de klassieke muziek accentueren  eerder de gewijde rust dan dat ze die verstoren. Het is duidelijk: hier wordt niet gegeten; hier wordt gedineerd.

Hoe worden we geholpen?
Door professionals die begrijpen wat het begrip ‘verwennen’ inhoudt. Met alle egard, maar niet zonder een persoonlijke touch.

Wat eten we?
De kaart is overzichtelijk, maar dat maakt de keuze er nog niet eenvoudig op. Alles lijkt gewoon heerlijk, van de bonbons van gemarineerde hertenrugcarpaccio tot de Normandische flensjes met geraspte appel en Calvados. We kiezen tenslotte voor een duo van runderhaas met kalfzwezerik en gekonfijte sjalotten en een hertenboutbiefstuk met Twentse baklever en knolserderijmousseline.
En als toetje - excuus, dessert - een notenmousse in een jasje van chocolade met een amandelkrul en een koffieparfait met Twentse koffie kaatje.

Smaakt dat?
Het eerste wat op tafel komt is de amuse: een rilette van eendenborst. En wat voor rilette. Al bij de eerste hap sluit je je ogen en droom je weg richting Frankrijk. Want dit is geen droog ‘toastjes-smeerseltje’, maar een rilette zoals hij hoort te zijn: zacht, smeuïg, smeltend op de tong, maar met een stevige vleessmaak.
De toon is gezet,.de verwachtingen stijgen. Gelukkig maken de runderhaas-kalfszwezerik- en hertenboutbiefstuk-baklever-duo’s die meer dan waar. Het vlees is rosé maar heeft de stevige bite die het bioproduct verraadt. De mousseline is zo zacht als crème en contrasteert prachtig met de knapperige chips van truffelaardappel. En de ‘bitterbal’ van kalfzwezerik, ach, die is als het bekende engeltje.
En dan hebben we het nog niet eens over de presentatie: het nemen van de eerste hap voel als het zetten van een mes in een Rembrandt. Zeker bij de desserts. Maar deze verfijnde heerlijkheid niet proeven zou nog een veel grotere zonde zijn.
Of er dan helemaal geen minpuntjes te ontdekken vallen? Oh zeker wel: de amandelkrul is iets te hard en het bord met de hertenbiefstuk net  te diep om makkelijk te snijden. Maar waar hebben we het dan over?

En nu betalen…
Twee hoofdgerechten, twee desserts, drie pils en een fles water: 86,30 euro.

Komen we nog eens?
Overbodig om daar nog op te antwoorden. Toch?

Kitty van Gerven