Het naoorlogse Italiaanse neorealisme is voor veel Iraanse filmmakers nog steeds een inspiratiebron. In The song of sparrows probeert een arme schlemielige vader zijn gezin overeind te houden.

Regisseur Majid Majidi maakt al jarenlang films over arme Iraniers die met moeite het hoofd boven water houden. Het leverde hem tien jaar geleden voor Children of heaven, waarin een jongen en zijn zusje samen ÄÄn paar schoenen hebben om mee naar school te gaan, een Oscarnominatie op.
Ook in The song of sparrows draait het om armoede. Fatsoenlijke armoede, wel te verstaan, want de personages in Majidiis films zijn altijd arm, maar weten wat normen en waarden zijn. Het zorgt voor nogal brave, sentimentele films met een positieve boodschap.
Dat geldt ook voor The song of sparrows, waarin een gezin kopje onder dreigt te gaan als de vader wordt ontslagen op een struisvogelfarm. Hij rijdt met zijn brommer naar Teheran om als brommertaxi geld te verdienen. Dat laatste is hard nodig, want zijn dove dochter moet een nieuw gehoorapparaat hebben. Dat hulpmiddel kost in Iran volgens de film vierhonderd dollar. Enfin, de vader doet zijn best, maar krijgt tegenslag op tegenslag, waarbij de film en passant milde sociale kritiek levert op de klassenverschillen in de Iraanse samenleving. Dat de vader nogal een kluns is, deftiger gezegd: een tragikomische antiheld - helpt ook niet mee om de kost te verdienen.
Dat het gezin dankzij de kinderen de moeilijkheden overwint, is een traditie in Iraanse films. Daarin zorgen volwassenen meestal voor chaos en kinderen voor inventieve oplossingen.Jos van der Burg