In de expositieruimte 21Rozendaal in de Enschedese wijk Roombeek maakte mediakunstenaar Erik Mul een installatie met foto's van voor de vuurwerkramp.

De wijze waarop Mul te werk gaat, is daarbij van een bijna sprookjesachtige schoonheid, ondanks en misschien juist wel dankzij het zeer technische gehalte van zijn werk. In de grote zaal van de expositieruimte betreed je als toeschouwer een ruimte waarvan alle wanden, vloeren en plafonds zijn veranderd in een voortdurend draaiende carrousel van oude foto’s en beelden van de wijk in de laatste jaren voor de vuurwerkramp.
Mul kreeg de foto’s van voormalige bewoners. Het zijn er honderden, steeds weer met andere huizen, mensen en gebouwen, vreemd voor buitenstaanders, maar voor de insiders zo vertrouwd als een dierbaar familielid. Wie door de installatie loopt, loopt letterlijk door, onder en op deze herinneringen. Ze vormen een multimediaal theater met de beschouwer in de hoofdrol: door in de ruimte rond te lopen, brengt hij de beelden in beweging en stuiven links en rechts van hem de foto’s op, als oude, vergeten herinneringen die plotseling weer uit het geheugen worden opgediept.
Voor oud-bewoners moet een bezoek aan <CF4061>Echolocation</CF>, zoals de installatie heet, een wonderlijke ervaring zijn. Voor vreemden is het dat ook, maar op een andere manier. Het element van herkenning ontbreekt. Wat je ziet, blijft toch een heftig beeldenbombardement waarvan de afzonderlijke foto’s langs je afglijden en uiteindelijk resteert alleen de ervaring van het geheel.
Mul laat het in 21Rozendaal niet bij deze ene mega-installatie. Ook een aantal kleinere werken van zijn hand is er te zien, steeds gebaseerd op hetzelfde principe van een voortdurend veranderende reeks foto-beelden. De enige afwijking in dat verband is ook gelijk zijn meest eenvoudige en indringende werk, misschien wel een soort samenvatting van waar het hem allemaal om begonnen is: een kast met vier spiegels waarin je talloze spiegelbeelden van jezelf kunt zien, met als rode draad een lopende lichtkrant met de tekst ‘I’m the Product of My Own Reflection.
Mul is een grote naam in de wereld van de mediakunst. Mede om die reden heeft het naburige Medialab hem gevraagd om een kleine tentoonstelling samen te stellen met werk van jongere kunstenaars. Ook hier, in het Tetem-gebouw, gaat het om mediakunst, maar dan abstracter en meditatiever. Aardig, maar na al het visuele geweld van Mul toch vooral ook heel ontnuchterend.