Azur en Asmar zijn een blank en een bruin jongetje die in broederlijke harmonie worden opgevoed door een Saraceense voedster. De een drinkt aan de linker borst, de ander aan de rechter. Op een kwade dag heeft de boze blanke kasteelheer er genoeg van. Hij stuurt de voedster en haar zoon de laan uit.

Als Azur een jongeman is geworden, trekt hij naar het land van zijn gekleurde stiefbroer, waar hij tot zijn schrik ontdekt dat men daar niets moet hebben van mensen met blauwe ogen. Alleen de Saraceense, nu een rijke koopvrouw, heeft van twee culturen geproefd en ontvangt hem met open armen. Azur en Asmar, die als kind onafscheidelijk speelden en ruzie maakten, beginnen samen aan een gewaagde expeditie om een sprookjesfee te bevrijden. Ze redden elkaars leven, trekken samen door de donkere poort en aan het eind van het avontuur is er niemand die beslissen kan wie van de twee de dapperste is geweest.
Dit nieuwe getekende sprookje van de Franse animator Michel Ocelot is zo nadrukkelijk leerzaam en politiek correct - de moskee, kerk en synagoge staan daarginds vredig naast elkaar - dat het eigenlijk een beetje te veel van het goede is.
Maar desondanks: wat een prachtige film! Voor zijn eerdere tekenfilms Kirikou Et La Sorcière en Kirikou Et Les Bêtes Sauvages liet hij zich inspireren door Afrikaanse sprookjes.

Azur & Asmar zit boordevol Arabische elementen, van de kleurrijke overdaad van de markt tot  en met de schoonheid van bloem- en andere motieven. Kinderen vanaf een jaar of zes zullen zich daar moeiteloos aan kunnen vergapen.
Azur & Asmar is verfijnder dan Kirikou, maar de karakters van de vaak grappig en speels neergezette personages zijn weer net zo levendig en ondanks de tamelijk strakke stilering toch opvallend realistisch. Ocelot heeft niet meer vastgehouden aan het pure handwerk, maar het resultaat lijkt volstrekt niet op wat er doorgaans aan computeranimatie in de bioscoop verschijnt.
Net als in het Franse origineel zijn in de Nederlands gesproken versie de Arabische dialogen die hier en daar opduiken, onvertaald gebleven. Het versterkt het gevoel van betovering - en het laat ons natuurlijk voelen hoe het is om in een land te komen waar je de taal niet verstaat. Kinderen die goed opletten kunnen na afloop 'dankjewel' in het Arabisch zeggen. Spannend is het ook, met bandieten, een scharlaken leeuw en een reusachtige bontgekleurde vogel die uit Perzische legenden is komen aanvliegen.

Leo Bankersen