Vijf kilometer is de afstand van deze wandeling maar. Toch zijn we ruim twee uur in de weer met de Kunstroute in Almelo. Want er valt genoeg te bekijken onderweg. Aan heuse beelden en schilderijen, maar ook aan architectuur, landschapskunst en de kunstwerkjes van moeder natuur.

Door Frederike Krommendijk
Kunst is een breed begrip. Als je de kunstroute loopt die liefhebber Martin Beumer heeft uitgezet aan de westkant van Almelo, kom je daar al wandelend achter. Wij beginnen de route bij galerie en sculpturenpark Groeneveld. Binnen is alleen al een flink uur zoet te brengen, maar wij verkiezen met het prachtige weer de beeldentuin. Van fijne figuurtjes waarvan je in één oogopslag ziet wat het is tot abstracte grote werken, hier kan iedereen wel wat vinden wat de tuin zou verfraaien. We hebben niet de hele middag en de groene long van Almelo lonkt. Lekker op pad.
Het eerste stukje gaat door de rand van een woonwijk. Een oase van rust, overal bloesembomen in bloei, er zijn slechtere plekken denkbaar om te wonen. Al snel staan we aan de Weezebeek, waar we een stuk langs het water lopen. Alle bomen zijn in fris groen getooid, de hemel is strakblauw, alles is vol belofte van een lange, warme zomer. Twee dames met labradors hebben hun honden laten zwemmen en nu komen de beide onbenullen aangedaverd: Hoera, mensen! De bazinnen hebben er nog een hele kluif aan om de boel weer in het gareel te krijgen. Normaal zouden we er niet echt vrolijk van worden, twee natte broekspijpen per persoon, maar nu lachen we om het enthousiasme. Zo weer droog, met die warmte.
Via een mooi landelijk stukje komen we bij Erve Pezie , dat als nostalgisch eiland in het groen ligt. Eigenaar Fred van der Horst vindt het leuk, kijkers op het erf. Zeven jaar heeft de restauratie van dit paradijsje geduurd, maar nu is het ook één en al oude luister, tot en met de authentieke knipvoegen aan toe. „Wij hebben pleegzonen uit Zimbabwe en daardoor zijn we ook in de Afrikaanse kunst gerold. Gaandeweg is daar andere kunst bijgekomen. Er komen hier veel wandelaars en fietsers langs, dit is de westelijke groene long van Almelo. Mensen vinden het leuk om even rond te kijken. Dit is één van de oudste boerderijen van Almelo, ergens tussen 1200 en 1300 waarschijnlijk.”
We bekijken de vergaderruimtes, zien de kleurige schilderijen van Mia Masselink en de pure Afrikaanse beelden. Het landgoed van Ten Cate is sowieso de moeite van het bezoeken waard. Na de hartelijkheid bij Erve Pezie is het wel even wennen als we bij Huize Bellinckhof staan. Hier zijn ze niet gesteld op vreemde snoeshanen op het erf, hoge meidoornhagen belemmeren een goed uitzicht op de fraaie villa. Een eindje verderop is een stuk van de haag veel lager geknipt. Hier dan, hoopt de fotograaf, maar daar heeft de landschapsarchitect natuurlijk rekening mee gehouden: nu is er weer een coulisse van struiken die het uitzicht belemmert. We begrijpen ineens hoe zo’n paparazzi zich moet voelen, met schrammen op de armen van het loeren door de bosjes bij bekende Nederlanders.
Een klein smal paadje leidt naar de begraafplaats en het crematorium. Bezoekers lopen in stemmig zwart onze kant op, we voelen ons een beetje oneerbiedig in vrolijk zomertenue. Gelukkig kunnen we de sombere stemming snel achter ons laten, want na een kleine brug over de Almelose Aa staan we bij de kinderboerderij, waar het één en al vrolijkheid is. Ook in het Beeklustpark is de sfeer relaxed. Een stel wiegt zachtjes een baby in de kinderwagen in slaap, aan de vijver ligt een verliefd koppel lekker te bakken in de zon. Via een omweg staan we nu weer bij de Weezebeek. We zullen maar eerlijk bekennen: nooit geweten dat Almelo zo mooi was.

Klik links voor de
interactieve wandelkaart.