In een al weken uitverkocht Hof 88 in Almelo presenteerde Gijs Nillessen vrijdag zijn eerste cabaretvoorstelling getiteld 'voor de zekerheid

door Ton Ouwehand

Hij maakt al een tijd deel uit van het standup collectief De Hyena's. Maar Gijs Nillessen (1983) wil meer dan twintig minuten op een avond. Hij wil meer dan de aandacht van een publiek delen met mede-standuppers. Vrijdag zette de Twentse cabaretier de eerste stap naar avondvullend cabaret. Een lang uitverkocht Hof 88. Maar het ging dan ook om een thuiswedstrijd. Gijs komt uit Westerhaar-Vriezenveensewijk. En uit een van zijn conferences bleek dat hij nog zoon is van de plaatselijke huisarts ook.

Avondvullend is een groot woord, voor het programma. Hij begon na kwart over acht, er was een pauze en voor tienen kon je al weer buiten staan als je niet bleef hangen voor het premièrefeestje. En wat inhoud betreft had het programma wel korter gekunt.
Hij is niet een cabaretier die je aan het denken zet. Hij is er ook de man niet naar die je op een andere manier naar de wereld laat kijken. Hij kan een leuk Twents accent opzetten en dan een aangenaam verhaal vertellen over hoe hij met zijn vriendenclub  een busreis naar Lloret de Mar maakt, hoe hij op een sport gaat, of hoe hij met zijn vliegangst in een vliegtuig zit, of over de ontbrekende basisschool in Westerhaar.
Maar het verzinnen van een 'clou' is niet Nillessens sterkste kant. Hij overdondert niet. Hij vertelt voortkabbelende verhalen die je soms in de lach doen schieten. Maar soms ook niet. Zijn versie van Blik op de weg was meesterlijk, maar zijn liedje 'Agorafobie' dat wat melodie betreft geleend was van Feliz Navidad, was tenenkrommend. En ook de aanwezigheid van een televisietoestel en een laptop op het podium miste urgentie.

Met de ingredienten van 'voor de zekerheid' zou Nillessen een uiterst smakelijk programma van een klein uur kunnen destilleren. Om het te kunnen uitsmeren over twee delen is het allemaal een beetje te mager.
Maar talent heeft Nillessen zeker. Het kan niet anders of hij moet in een kroeg onmiddellijk de leukste verteller zijn aan wiens lippen iedereen hangt. Maar om een theaterpubliek te overdonderen is net iets meer nodig. Beetje meer ego, beetje meer publiek op het puntje van de stoel krijgen.