Enschede, theater Concordia, zondagmiddag. Première Billy the Kid door Rood Verlangen, regie: Magda Nij Bijvank

door Ellen Kruithof

Het moment dat Billy the Kid vrijkomt uit de gevangenis, is het begin van de voorstelling. Op het toneel deelt Laurens ten Den de hoeden uit, symbolisch voor de personages Billy, Lucky Luke en de sheriff. Zelf speelt hij dan Billy, die door zwendel met het balletje-balletje spel zijn eerste geld verdient. Hij moet met de drie hoeden ook een soort balletje-balletje spelen, omdat hij de enige is die tekst heeft. Wanneer iemand iets moet zeggen, moet Ten Den dus van personage veranderen. Hij kruipt moeiteloos en vaak in een andere huid door te wisselen van hoed, hoofdtooi of snor, waardoor Billy, de sheriff, de Indiaan en de Mexicaan aan het woord komen. Rood Verlangen heeft een traditie van mooie voorstellingen met goede muziek en Billy the Kid past helemaal in het rijtje. De muziek van Ennio Morricone is bewerkt voor en door accordeonist Nico-Jan Beckers en klarinettist Auke Reuvers. Veel bekende muziek kwam voorbij, waarbij de associatie met de films handig werd gebruikt. Vlak na het thema van Claudia Cardinale kwam Laila ter sprake, de dochter van de sheriff die ontvoerd zou zijn. Als afsluiter werd het gefloten Farewell to Cheyenne gebruikt, eveneens uit Once upon a time. Het is met recht een familievoorstelling met verschillende lagen. Voor de jongsten viel er te lachen wanneer Lucky Luke (Reuvers) herhaaldelijk Billy the Kid (Ten Den) van het “paard” gooide. De ouderen genoten van het “Amerikaanse” accent van de sheriff. Ten Den overdreef de aardappel-r prachtig en maakte een show van woorden als pwrwraiwrwrie. Niettemin gaven de teksten stof tot nadenken. Over het belang van vriendschap: Billy the Kid moest samenwerken met zijn aartsvijand Lucky Luke en vond in hem een vriend. Zo een die ook begrijpt wat je bedoelt als je dat niet precies zegt. Of over de weg van de minste weerstand: “wraak is makkelijker dan liefde”. Laurens ten Den fungeerde niet als verhalenverteller, hij voerde dialogen met personages die helemaal niet op het toneel stonden, zoals Laila, of personages die niets terugzeiden, zoals de twee musici. Bijna met verbazing blijkt aan het eind van de voorstelling dat er veel actie was, terwijl er ook weinig is gebeurd. Rood Verlangen heeft niet meer middelen nodig om een aantrekkelijke voorstelling te maken.