De recensent houdt van The Beatles, de zeventienjarige zoon van de recensent houdt van The Beatles. De conclusie dat iedereen van The Beatles houdt, is misschien al te gemakkelijk getrokken, maar een voorstelling baseren op de muziek van The Beatles, is een vruchtbaar idee, ook omdat die band de jaren zestig representeert. Het script van Here, there and everywhere (Kees Prins) speelt toen en nu. De vijftigjarige hoofdpersoon Frank (Han Römer) vertelt over de tijd dat hij lid was van 'de beste Beatlescoverband'. Hij vertelt dat aan de vijftienjarige Julia, die als een zwerfkat bij hem is komen aanlopen.

Tijdens dat verhaal, dat de hele voorstelling duurt, klinken 27 Beatlessongs of gedeelten daarvan, uitgevoerd door een geweldige band met muzikanten als David Middelhoff en Bas Odijk. De jonge zangers en zangeressen, twintigers die ook staan voor de leden van die oude coverband, voeren de prachtnummers met verve uit, zij het in arrangementen die waarop ook de lange clausen van Römer moeten passen. Om reden van verstaanbaarheid zijn de drums vervangen door percussie. De rockkant van The Beatles blijft daardoor achterwege. Het hysterische Helter Skelter is hier een keurig liedje. De tekst is clichématig. Wat Römer over zijn tijd als rocker vertelt, boeit niet. Maar het grootste bezwaar is, dat hij het voornamelijk vertelt. In de trant van: "18 april, er word gebeld, ik doe open, er staat een meisje voor de deur, ik vraag wat ze wil." Pas dan zegt dat meisje waarom ze daar staat.

Het is onbegrijpelijk dat regisseur Ruut Weissman en Kees Prins dit theatrale concept hebben gekozen, dat op papier interessant lijkt, maar in werkelijkheid een tergend effect heeft. Het is een verademing als een ruzie tussen Julia en Frank helemaal in het nu wordt gespeeld. De andere scènes missen elke dramatische kracht. Zelfs Gijs Scholten van Aschat had hier niets van kunnen maken. Het gevolg van dit alles is dat de dynamiek op een enkele uitzondering na één rechte lijn is. En humor, waartoe zo'n verhaal over een bandje alle kansen biedt, is er nauwelijks. Het publiek komt niet verder dan af en toe een bescheiden lachje. Here, there and everywhere is mislukt drama met mooie muziek.